Columns

Ik wil niet zeuren, ik wil gewoon…

5 december 2017, Supportbeurs

Ik stap op mijn fiets voor een afspraak in het ziekenhuis. Het heeft een riante fietsenstalling, maar ik laat de stalling voor wat hij is en fiets verder. Pal voor de buiteningang van de poli waar ik moet wezen stap ik af en parkeer ik mijn fiets. Net als de dag ervoor, toen ik op een andere poli moest wezen.

Normaal gebruik ik bij dit soort afspraken altijd mijn rolstoel met handbike. De handbike parkeer ik dan in de fietsenstalling, de rest van de afstand overbrug ik rollend door de lange ziekenhuisgangen.
Nu niet. Want mijn handbike heeft weer eens een defect. Voor de zoveelste keer liet het ding mij drie dagen geleden weer in de steek. Nu staat mijn peperdure voorziening, betaald met gemeenschapsgeld, werkeloos in de schuur. En ik behelp me, want het duurt even voor die handbike gemaakt is. Sommige dingen, zoals winkelen, stel ik even uit. Maar andere afspraken, zoals in het ziekenhuis, die moeten gewoon. Vandaar mijn ongepaste gedrag, uit noodzaak aangepast aan de omstandigheden.

Ik app rechtstreeks met de monteur van de fabrikant; de leverancier waagt zich niet meer aan mijn handbike. Het onderdeel dat vermoedelijk defect is, blijkt niet uit voorraad leverbaar en moet eerst in het buitenland besteld worden. Al met al duurt het minstens een kleine week voordat ik mijn handbike weer kan gebruiken. En dan maar weer afwachten voor hoe lang….
Voor de zoveelste keer uit ik mijn ongenoegen over de kwetsbaarheid van deze handbike, een hulpmiddel dat ik toch echt nodig heb.
Meer dan een ‘sorry’ heeft de monteur niet; hij kan er niets aan doen, maar hij zal zijn best doen om mijn handbike weer aan de praat te krijgen, belooft hij.

Ik heb ook maar weer een mail gestuurd naar de WMO-consulent. Daarin schreef ik dat ik niet wil zeuren, echt niet, maar dat ik wel graag gewoon een betrouwbare handbike wil. Net zo betrouwbaar als mijn e-bike of onze auto.
De consulent heeft zelf aangegeven dat ze graag op de hoogte wil blijven van alle problemen, want “de gemeente laat zich adviseren door de leverancier, en als we alleen hun verhaal horen, weten we niet of het klopt wat ze adviseren.” Tja, daar zit wat in…

Ik ben best benieuwd naar de ervaringen van anderen. Is het ‘ik-wil-niet-zeuren-ik-wil-gewoon-gevoel’ herkenbaar? Of loopt bij anderen alles – letterlijk en figuurlijk – op rolletjes en zeur ik echt?

Ook interessant