Columns

Koopavond drukte

22 september 2016, Supportbeurs

Het gaat nu
goed met Julia. Zij was laatst gestruikeld over die losliggende tegels vlakbij
de ingang van de grote supermarkt aan het Kerkplein.

‘Gelukkig is
niets gebroken maar ze heeft wel veel blauwe plekken op haar bovenarm en ze
heeft veel pijn. Ze is ook nog linkshandig, dus het is heel lastig voor haar
werk. Maar het gaat wel goed komen hoor’, zegt mevrouw in de felblauwe jas
tegen de vier mensen om haar heen. Ik kijk haar aan; ik denk dat ze Julia’s
moeder is, alhoewel ze natuurlijk ook een tante kan zijn of misschien de
buurvrouw.

Wat zou Julia
doen waarbij linkshandigheid zo’n grote rol speelt?

Geen idee wie
Julia is: een jong meisje of een moeder van drie kinderen? Het groepje dat haar
wél kent staat gezellig in het midden van het pad in het overdekte
winkelcentrum. Het is koopavond en het is gezellig druk.

Sinds ik in de
rolstoel zit, beheers ik het slalom-rijden; ik ben er zelfs zeer goed in. Het
lukt me echter niet om dat vanavond hier te doen; er is gewoon teveel winkelend
publiek en de winkeliers hebben hun reclameborden minstens een meter uit de
winkelpui geplaatst.

Ineens valt het
iemand van het groepje op dat ik erbij ben en aan mij wordt gevraagd wie ik
ben. Ik zeg: ‘Ik ben Karin en wou u passeren. Dit lukte niet en ik vroeg aan
een van u of u een beetje aan de kant kunt gaan en kreeg geen respons. Toen
dacht ik: het is vast een mooi gesprek, ik kom er maar bij staan’.

Ze kijken
elkaar en de groep valt verontschuldigingen-mompelend uit elkaar. Ik groet
mevrouw in de blauwe jas: misschien wil ze mijn groeten overbrengen aan Julia?

Dan duw ik mijn
joystick naar voren en rij verder.

Lees alle columns door Karin van der Veur.

Ook interessant