De val van mijn fiets

20.04.2018 | Columns | 390 keer bekeken
De val van mijn fiets

Het gebeurde in juli 2014. Ik gebruikte sinds enige jaren medicijnen om de gevolgen van een onregelmatige hartslag tegen te gaan. De cardioloog had daarbij ook plastabletten voorgeschreven.

Ik ging op die zondagmiddag van huis om een fietstocht te maken en reed over de dijk langs de Hollandse IJssel, tot aan het Hitlandbos bij Nieuwerkerk aan den IJssel. Daar nam ik het fietspad dat vanaf de dijk naar beneden het bos ingaat. Bij de eerste kruising van fietspaden ging ik naar links, weer richting huis.

Ik voelde het ineens zwart voor mijn ogen worden. Ik merkte dat ik mijn bewustzijn ging verliezen. Ik kon niks meer, zelfs niet remmen. Merkte dat ik ging vallen. Daarna niets, een zwart gat.

Er klonk een stem. Een man naast me. Ik kwam bij. Hij zei iets. Ik stamelde.

Ik lag op de grond. Met mijn hand raakte ik mijn hoofd aan. Mijn hand werd rood.

‘Blijft u maar liggen’, zei de man. ‘Ik heb een EHBO- diploma. Ik bel 112.’

Ik voelde dat ik blij was met zijn actie. Even later hoorde ik de sirene. Twee ambulancemedewerkers keken naar me en tilden me op een brancard. Ik vroeg de man die me opving naar zijn naam. Hij gaf me een briefje met zijn mailadres.

Ik werd opgenomen in het IJsselland ziekenhuis in Capelle aan de IJssel op de afdeling hartbewaking. De cardioloog paste de medicatie aan. Geen plastabletten meer. Gebutst en met diverse schaafwonden ging ik na enkele dagen weer naar huis.

Later keek ik verschillende keren naar de plek waar ik was gevallen. Ik ging op het fietspad onderuit maar belandde met mijn hoofd niet op het asfalt maar op de grasstrook ernaast. Het had fataler kunnen aflopen, omdat ik door het verlies van mijn bewustzijn de val niet kon breken. Wel ondervind ik door de val nog dagelijks pijn in mijn rug en schouders.

Toch ben ik blijven fietsen. Ik ben sinds enkele maanden zelfs de trotse bezitter van een nieuwe fiets, met elektrische ondersteuning. Daarmee kan ik nog behoorlijke afstanden afleggen, tot zo’n veertig kilometer. Ik hoop dat voorlopig te kunnen blijven doen. Zeker op een mooie voorjaarsdag is dat heerlijk.

Ik ben de mensen die me vier jaar geleden hielpen nog altijd dankbaar voor de steun die zij boden. Juist als je kwetsbaar en afhankelijk bent, heb je hulp nodig. Dankzij die hulp kon ik weer opstaan en verdergaan en kan ik op mijn beurt soms anderen helpen of iets voor anderen betekenen.

Bekijk & lees alle columns door José van Rosmalen.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren