Durf jouw gevoelens te uiten

05.10.2017 | Columns | 177 keer bekeken
Durf jouw gevoelens te uiten

Het is zaterdagochtend. Het regent en het is september. De krant is binnen. Wij hebben de papieren versie van de NRC alleen in het weekend (slim bedachte optie). Tijdens de week heeft men geen tijd om rustig op de bank te zitten, de krant open te doen en zichzelf in verhalen te verdiepen. Zelfs als zzp'er. Gewoon door nieuws op Teletekst scrollen gaat vlugger. 

Stereotypische beelden zijn gezellig: zaterdagochtend, kopje koffie, Hongaarse muziek op de achtergrond (tegen de heimwee), de weekendeditie van de krant op mijn schoot en ik verdiep mezelf in Het Grote Interview. Het is een interview met schrijfster Griet Op de Beek. Een aansprekende titel: 'Nu moet het maar eens over de grote wonde gaan.' Haar gedachten zetten mij aan het denken. Erger dan dat: ik pak mijn telefoon om erop een column te typen. 

Even een aantal zinnen en mijn associaties. 'Niemand staat graag stil bij het misbruik van een kind van vijf jaar, dat is niet gezellig.' Niet alleen bij het misbruik van een kind, maar bij een ziek kind of volwassene staan we niet stil. In onze samenleving moet je gewenst gedrag vertonen. Je moet succesvol zijn in jouw werk, gelukkig getrouwd zijn en je moet gezonde kinderen hebben. Anders denken mensen: dat kind heeft pech gehad, zij of hij is ziek geboren of geworden. In mijn dagelijks werk ben ik met het onderwerp inclusieve samenleving bezig. Niet op papier, maar in de praktijk. Het blijkt enorm moeilijk te zijn om kinderen mét en zonder beperking en hun ouders bij elkaar te krijgen om in hun vrije tijd bij elkaar te zitten, met elkaar kennis te maken en samen te spelen, tekenen, poppen maken of sporten. 

Ik ben er bewust van, het kan ongemak creëren, confronterend zijn, dus niet gezellig. Ik ga mezelf bijna schuldig voelen dat ik organisaties en mensen aan het oproepen, trekken en duwen ben, maar dan lees ik de geruststellende vraag van de schrijfster: 'Is mijn lichte missioneringsgedrag irritant?' Daar denk ik ook vaak aan. Met mijn verhalen, lobbyactiviteiten en acties voor fysieke en maatschappelijke toegankelijkheid zouden mensen mij ook best irritant kunnen vinden. Ik kom ergens met mijn driewieler, rollator of rolstoel aan, dus ik roep meteen vragen op. Het is inderdaad niet altijd gezellig, maar je moet er op een bepaald moment overheen stappen. Durf jouw vragen te stellen, durf een antwoord te geven, zelfs als dat 'ik wil er niet over praten' is. Je durft belangstelling te tonen en je durft jezelf te blijven. Ik zal met mijn initiatieven en projecten de wereld niet veranderen, maar zoals Griet Op de Beek zegt, 'je moet ergens beginnen.'

Bekijk & lees alle columns door Andrea Naphegyi.

Andrea op haar driewieler.jpg
Andrea Naphegyi op haar driewielfiets

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren