Eenzaamheid

10.09.2019 | Columns | 2086 keer bekeken
Eenzaamheid

Bijna iedereen heeft het weleens ervaren, eenzaamheid. Je kunt eenzaam zijn als je gedwongen thuis zit, maar je kunt je ook ontzettend eenzaam voelen in een groep. Als je er nét niet helemaal bij hoort, als je anders bent, omdat je niet lekker in je vel zit. 

Eenzaamheid komt vaker voor dan je denkt, alleen zijn is bij tijden prima, wanneer wordt eenzaamheid een probleem? Het is een gevoel, niet iedereen die alleen is voelt zich eenzaam. 

Toen ik net thuis kwam te zitten kampte ik met een hele lading frustraties, ik voelde mij nutteloos, overbodig en bij vlagen ook alleen en eenzaam. Ik lag achter de geraniums en de wereld draaide gewoon door. Mijn werk werd overgenomen door een ander (die dat anders deed, maar net zo goed) en mijn collega’s vergaten mijn bestaan (op een enkeling na). Het is normaal, het is goed, niemand is onmisbaar, maar pijn doet het wel. 

Als je net ‘ziek’ bent is er aanloop, het is nieuw, mensen zoeken je op. Dan went het, mijn bed in de woonkamer went, het wordt normaal. De mensen om je heen pakken hun leven weer op, zijn druk met anderen, met hun werk, hun gezin. We wachten op het appje, op een kaartje, een belletje misschien. Dat is dan ook meteen het probleem, dat daar is het begin van het gevoel, op dat moment sluipt het je leven binnen, we wachten en verwachten.

We verwachten dat de mensen naar ons toekomen, we wachten en verwachten, maar kijk eens eerlijk naar jezelf. Hoeveel aandacht had je zelf in je drukke leven voor die langdurig zieke collega? Het leven gaat door en als je niet van jezelf laat horen raak je in de vergetelheid voor de mensen waarbij je niet in de top tien (of misschien wel top vijf) staat (of ligt). 

Eenzaamheid, ook ik voelde mij best eenzaam, maar ik heb geleerd dat wanneer ik mij het liefst wil verstoppen achter de gordijnen (de winterperiode), met Netflix op repeat (omdat niets doordringt in mijn mistige brein), ik zelf ook initiatief mag nemen, nee moet nemen. Er zijn mensen genoeg om mij heen die graag een bakkie komen halen, ik zit ze niet in de weg als ik ze vraag bij mij te komen. Maar ik moet wel zelf die stap zetten.

Mijn leven staat niet langer ‘on hold’, ik doe mijn ding, soms alleen, maar dan omdat ík daar voor kies. En als ik behoefte heb aan iemand, dan geef ik dat aan. Ik verwacht niet meer en daardoor wacht ik niet meer. Het leven is echt een feestje waarbij je zelf de slingers op moet hangen...

Bekijk & lees alle columns op SupportBeurs.nl door Martine Reesink.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (4)

Reageren
  • 16.09.2019 - 20:49 uur | Liesbeth van Assche

    Mooie column. Je belicht het onderwerp vanuit de lezer en vanuit jezelf. Iets om over na te denken.
    Alle goeds!

  • 19.10.2018 - 09:07 uur | André van Elmpt

    Ik kan dat gevoel van verlatenheid goed herkennen, ik heb dat vroeger op een internaat hel goed gevoeld.
    Tot dat ik mijn draai vond en uren door grotten achter de school zwierf.
    Ik kanoet veel, maar ik kan wel goed luisteen en vertellen over wat ik allemaal gedaan heb.
    Ik wil dus best iemand een tijd proberen op te beuren.

  • André van Elmpt
    18.10.2018 - 15:21 uur | André van Elmpt

    Ik kan me dat gevoel van verlatenheid heel goed indenken en herinneren .
    Vroeger op een internaat in Limburg, tot ik mij zelf naar voren drukte en allerhande
    klusjes en dergelijke aannam en uitvoerde .
    Ik kann niet veel meer maar ik kan goed luisteren en vertellen wat ik allemaal uitspookte om te overleven.
    Mocht er iemand daar behoeft aanhebben....

  • 18.10.2018 - 14:11 uur | Roger van de Werff

    Goed dat je dit ter sprake brengt! Eenzaamheid is denk ik een van de meest onderschatte problemen die je als gehandicapte hebt.