Het D-woord...

15.04.2015 | Columns | 1292 keer bekeken
Het D-woord...

Met pijnlijk opgezette handen komt Daniël (tien jaar, Downsyndroom) weer thuis: 'Ik vallen mama, heel veel pijn.'

Ik kijk Stephanie, z'n begeleidster vragend aan: 'Hij zat weer veel te scheef op het zadel, verloor zijn evenwicht en is in de brandnetels gevallen, zo zielig.'

Ik geef Daniël een kus op zijn handen, zeg iets opbeurends, maar vraag me in stilte af hoe lang we nog doorgaan met leren fietsen op twee wielen.

We willen voor Daniël een zo gewoon mogelijk leven. Hij zit in groep zes van een reguliere basisschool, heeft z'n zwemdiploma's gehaald, hockeyt en mag thuis net zoveel wel en niet als zijn broers. In de zomer gaan we wandelen in de bergen en eigenlijk zou ik hem, net als zijn broers op zeilkamp willen sturen.

Maar dat fietsen op twee wielen lukt maar niet, ook niet met de aangepaste zijwieltjes die hij ondertussen aan zijn fiets heeft. Na die brandnetelval doemt ergens achter in mijn hoofd het D-woord op, met de D van driewieler. Snel schud ik het weg; nee dat is niet nodig, we oefenen gewoon door.

Maar dan gaat zijn klas op bezoek bij een dierenarts aan de andere kant van de stad. 'We gaan op de fiets, hoe zullen we dat met Daniël doen?' vraagt de juf.

'Tja, dan ga ik mee, kan hij gewoon op zijn aanhangfietsje bij mij achterop,' besluit ik. Om van en naar school te fietsen, heeft Daniël een halve fiets, die aan mijn fiets vast zit. Hiermee kan hij wel trappen, maar niet sturen.

Onderweg naar de dierenarts realiseer ik me dat het helemaal niet leuk is voor Daniël. Hij zit vast aan mij, kan niet met z'n klasgenoten meefietsen en moet afwachten of er iemand gewillig is om naast hem te komen trappen.

Opnieuw doemt dat D-woord in me op. Misschien is het moment daar dat het niet meer gaat om technisch leren fietsen, maar dat het gaat om meedoen. Hij is te groot, hij is het leren-fietsen-stadium echt voorbij. Ik zucht diep, ik wil geen kind op een driewieler.

Toch vraag ik voorzichtig om me heen wat de mogelijkheden zijn. Al snel krijg ik een bericht van moeder van Daan: 'Ik heb hier nog een driewieler staan. Kom 'm alsjeblieft halen. Daan mag van de neuroloog niet meer zelfstandig fietsen, maar stapt er wel iedere keer op. Als dat ding weg is, heb ik ook geen ruzie meer.'

Ik stap over al mijn innerlijke bezwaren en negatieve gevoelens heen en ga de fiets ophalen. Het is een ouderwets, groot, lelijk ding, prima dus om mee te oefenen. Na één oefenrondje rijdt Daniël er op weg en kijkt me smekend aan: 'Ik zelf naar school fietsen?'

Met een kaarsrechte rug en z'n kin omhoog, fietst Daniël sindsdien voor me uit. Hij groet iedereen die we tegenkomen en krijgt ook op het schoolplein alleen maar complimenten: 'Gave fiets Daniël! Wat supergoed van je!'

Bekijk & lees alle columns door columnisten van Stichting Lotj&co

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (6)

Reageren
  • Geert Dijstelbloem
    28.04.2015 - 09:45 uur | Geert Dijstelbloem

    Een moeder is toch degene die het meest om haar kinderen geeft en het beste wil voor haar kinderen. een mooi stukje over haar zoon die zelfstandig wil fietsen, de tijd die ze erin heeft gestoken om haar zoon te leren fietsen en dan toch de keuze maakt om eens een driewieler te proberen met de hoop dat dit wel zou lukken. En dan is het toch prachtig dat haar zoon wel kan fietsen zonder te vallen. Zoon helemaal blij en moeder ook blij want het is toch super dat je kind dan lekker zelfstandig kan gaan fietsen. Zo kan moeder ook samen met haar zoon eens gaan fietsen.

  • Geert Dijstelbloem
    28.04.2015 - 09:34 uur | Geert Dijstelbloem

    Deze fiets krijgt al snel ongewild een stempel van, invalidefiets of zelfs erge scheldwoorden die ik hier niet ga schrijven. Maar als men toch wil fietsen en zo'n fiets een oplossing is waarom zou je dan niet gaan fietsen en er zijn ook erg hippe (stoere) driewielfietsen. Dan denk ik aan de (semi) ligfietsen in vele soorten en maten. En als ik het verhaal lees en de reactie van Daniël zelf lees, hij wil fietsen, dus hij voelt zich waarschijnlijk ook een heel stuk zekerder op zo'n fiets. Dan weet ik, prachtig, weer iemand die geheel zelfstandig kan fietsen.

  • Saskia Gooiker
    23.04.2015 - 19:38 uur | Saskia Gooiker

    Ach, toen ik 16 was lachte iedereen me uit omdat ik nog op m'n skeelers reed,
    een mandje op je fiets was ook niet erg hip,
    in een canta rijden... daar wilde je toch niet mee gezien worden?
    Als de studenten straks het gemak en de mogelijkheden gaan zien van een driewieler (hoeveel kratjes bier kun je wel niet meenemen?), dan is dit de volgende trend.
    Nergens iets van aantrekken, gemak dient de mens en de mensen die vinden dat 'het' niet stoer is, die moeten maar de andere kant opkijken.
    Nog even en Daniël is een trendsetter. Ik vind 'm iig super stoer!

  • Carina Bosch
    22.04.2015 - 12:19 uur | Carina Bosch

    Ik snap dat je in eerste instantie geen driewieler wil, vanwege het afwijkende uiterlijk ten opzichte van een gewone 2-wiel fiets, maar is de vrijheid en zelfstandigheid die de driewieler geeft, niet vele male belangrijker dan het uiterlijk?
    Nu kan hij gewoon zelf met zijn vrienden mee doen, in plaats van afhankelijk te zijn (en zich anders/afwijkend te voelen?) op een 2-wieler.

  • Liesbeth van Assche
    17.04.2015 - 10:24 uur | Liesbeth van Assche

    Mooi geschreven moeder van Daniël! En ik snap je "niet een driewieler willen" heel goed. Iedereen wil zoveel mogelijk in het gewone, niet afwijkende meedoen. Al is het soms stukken handiger om toch voor een andere oplossing te kiezen.
    Alle goeds gewenst voor jou en je gezin!
    Hartelijke groet, Liesbeth

  • Pia Hendriks
    16.04.2015 - 18:19 uur | Pia Hendriks

    Ziet er stoer uit, met die grote mand. Zo lekker dat hij nu vooruit kan!