Hoe gaat het trouwens met u?

17.06.2019 | Columns | 1448 keer bekeken
Hoe gaat het trouwens met u?

Een tijdje geleden trof ik een collegaatje van meer dan dertig jaar geleden. “Haaaaaai, Else, haaai, haaaaai, hoe is het met jou? Gossiemoppie meid, wat heb ik jou lang niet gezien zeg. Maar hoe is het?” “Goed!” zeg ik. Ze is even van haar stuk gebracht. “Goed?” vraagt ze. “Goed!” herhaal ik, “uitstekend zelfs.” Ze kijkt me verbaasd aan, vervolgt dan: “Maar je zit in een rolstoel! … Hoewel, ja, je ziet er best goed uit, dus ja, het zal ook wel, maar…” “Zeker,” zeg ik, “en hoe is het met jou?”

In de supermarkt tikt een kennis me op de schouder. Hij vraagt hoe het met me gaat. “Oh, wel goed”, zeg ik laconiek. ”Niet zo goed dus”, concludeert de kennis.
“Hoe is het?” vraagt een oud-collega, met wie ik een leuk contact heb. “Wel goed,” zeg ik. “Volgens mij betekent dit antwoord ‘het kan beter maar ik wil het er verder niet over hebben’, klopt dat?” vraagt de oud-collega.

Zo vaak wordt me gevraagd hoe het met me gaat. Hartverwarmend, als het oprecht gemeend is. Vervelend als iemand mijn antwoord invult richting ‘niet zo goed’ en nog vervelender als iemand verbaasd is over antwoord ‘goed’, omdat ik in een rolstoel zit. Helemaal vervelend als ik aangeef dat het goed gaat, en dat iemand dan op meewarige toon vraagt of dat echt wel zo is. Alsof het niet goed kán gaan, omdat ik een spierziekte heb.

Lastig soms ook, die vraag. Vooral als ik me wat minder goed voel, terwijl er niets bijzonders aan de hand is. Als ik moe ben, of een verkoudheidje heb. Als iets in mijn lijf ergens voor een onschuldige, maar zeurende of stekende pijn zorgt. Van die dingen die iedereen wel eens heeft, zeker als je geen twintig meer bent, maar die mij net iets eerder uit balans trekken. Dan gaat het ‘wel goed’ en wil ik het er inderdaad verder niet over hebben. Een nacht goed slapen of een milde pijnstiller en ik ben er weer. Laten we aan zo’n klacht niet meer aandacht aan besteden dan strikt nodig is; morgen is er immers weer een dag.

Als het niet goed gaat, als mijn lijf echt dwarsligt, dan vraagt niemand hoe het gaat. Dan ben ik lekker thuis. De mensen in mijn directe omgeving zien het, merken het, weten het, ontzorgen me, maar vragen niets. Geen woorden nodig; heerlijk.
Prettig dat mijn oud-collega het door heeft en niet verder vraagt. Kunnen we ons gewoon richten op leuke dingen, wel zo fijn.

Maar wat maakt dat mensen een neutraal ‘wel goed’ vertalen naar een ‘niet zo goed dus!’? En die verbaasde en meewarig reagerende mensen, zouden die echt een relaas willen hebben over allerlei minder prettige lijfelijke zaken? Van schimmelnagel tot amandelsteentje? Van oorpijn tot jeukend vingerkootje? Van strekspasme tot spierzwakte? Of zou het onhandigheid zijn, verlegenheid met de situatie?

Lieve, goedbedoelende, meelevende mensen, het is heel eenvoudig: als ik zeg dat het goed gaat, gaat het goed. Als ik zeg dat het wel goed gaat, dan gaat het wel goed. Als het niet goed gaat, ziet u me niet, maar maakt u zich vooral geen zorgen als u mij niet ziet. Dat wil namelijk niet direct zeggen dat het niet goed met me gaat; het kan ook zijn dat ik gewoon lekker bezig ben met allerlei zaken. Hoe gaat het trouwens met u?

Bekijk & lees alle columns door Else Klomps.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (3)

Reageren
  • Els Kerstens
    05.07.2019 - 09:28 uur | Els Kerstens

    Bekend verhaal ikzelf baal als een stekker doordat mensen zelfs voor je gaan denken dan zeg ik in mijn hoofd kan ik alles zelf wel en ga dan in de fout door voor hen te denken in de Trent van Kom dan mijn strijk eens doen gelukkig zeg ik het niet maar denk het wel. Och ja in het (echte) leven zal het wel niet anders zijn toch Wanneer ze over je heen praten tegen begeleider over jou is nog pijnlijker We zullen maar gewoon ons buitengezicht opzetten met lach dan worden we niet lastig gevallen en waarom hoofd laten hangen gewoon schouders optrekken ELS

  • 04.07.2019 - 15:04 uur | André van Elmpt

    Ik zit niet in een Rolstoel maar rij nog auto inheb een E.G.P.kaart, als ik dan uit mijn auto kruip of probeer er weer in te kruipen ( ik kan namelijk niet goed lopen) dan zijn er "vriendelijke mensen" die vragen Kan ik U even helpen?, maar ook sacherijnen die zeggen "lekker hé gratis parkeren, wij zullen wel betalen".
    Mijn plekje voor de deur met bord van de gemeente met mijn kenteken en het verhaal dat je niets aan die paal mag hangen of vastmaken, Maar wie controleert dat? politie loopt hier niet meer op straat ons politie bureau is gesloten er hangen soms 4 of 5 fietsen aan mijn paal ( waarvan er een paar gestolen zijn) maar ja
    wie daar op let ..........
    Beer.

  • Marc B
    04.07.2019 - 11:02 uur | Marc B

    Dit slaat de spijker op zijn kop!