Kinderachtig

04.03.2015 | Columns | 1164 keer bekeken

kin·der·ach·tig (bijvoeglijk naamwoord)
1 (minachtend) de ernst en flinkheid van de volwassen leeftijd missend
2 (als) van een kind, (nog) niet van een volwassene: een kinderachtig idee

Terwijl ik bij de kassa van de Zeeman sta af te rekenen, wacht Erik met Roos en Morris. We zijn wandelend naar de stad gegaan en de twee grote buggy's staan pontificaal bij de ingang van de winkel geparkeerd. Morris in zijn 'gewone' buggy en Roos in haar supersonische aangepaste rode Stingray buggy van R82. We zijn blij met de buggy. Sinds we de buggy hebben, zijn wij ondanks Roos haar beperking, een stuk minder beperkt. De buggy ziet er, in tegenstelling tot de meeste hulpmiddelen, stoer en mooi uit en lijkt op een 'gewone' buggy. Alleen dan wat groter. Roos zit er comfortabel in en bovendien kan ze erin slapen omdat de buggy bijna helemaal plat kan. Roos is nu ook moe, dus hebben we de buggy licht achterover gekanteld.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik een jongetje van een jaar of 6 à 7 richting de buggy's lopen. Naast de buggy van Roos blijft hij staan en gaat ongegeneerd kijken. Als hij Roos en haar buggy een poosje uitgebreid heeft bestudeerd, richt hij zich tot zijn moeder die vlak achter mij in de rij staat. "Kijk! Hij kan niet lopen!". Het komt pijnlijk hard binnen… Zijn moeder verkleurt een beetje en lacht schaapachtig (of beschamend). En omdat ze niet reageert op zijn constatering, valt het jongetje tot twee keer toe in herhaling. De laatste keer roept hij het wanneer wij de winkel uitlopen en hij ons met grote ogen nakijkt… "Kijk mama, hij kan niet lopen hè!". Ik kan het niet laten. Terwijl we doorlopen met de twee grote buggy's roep ik over mijn schouder; "Hij kan wél lopen! En bovendien... Hij is een zij!!". Oh, wat ben ik kinderachtig op dat moment!

Column geschreven door Iris:
Iris van der Meer is in het dagelijks leven juf op een basisschool, vrouw van Erik en de trotse moeder van Roos (28-08-2011) en Morris (06-01-2014) en bonusmoeder van Jasmijn (04-01-2003). Roos werd geboren als ogenschijnlijk gezonde baby. Een tevreden en blij meisje dat haar tijd nam in haar ontwikkeling. Ondanks de achterstand (later omrollen, zitten, optrekken, etc.) waren er geen zorgen. Zelfs niet na een algemene controle door een kinderarts op aanraden van het CB. Totdat ze, toen ze ruim anderhalf was, plotseling meerdere malen per dag een fractie van een seconde wegviel. En dit werd van kwaad tot erger. Nog geen maand (en vele onderzoeken) later werd ze gediagnosticeerd met het syndroom van Lennox-Gastaut. Dit is nu anderhalf jaar geleden.Sindsdien staat hun wereld op z'n kop.

Bekijk & lees alle columns door columnisten van Stichting Lotje&co

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren