Kleine ergernissen - deel 3 - ‘Heeft u ooit gewerkt?’

01.03.2017 | Columns | 578 keer bekeken
Kleine ergernissen - deel 3  - ‘Heeft u ooit gewerkt?’

Beeldvorming… wanneer komen we daar van af?

Bij diverse chronische ziekten worden tussentijdse controles nu uitgevoerd door een gespecialiseerd verpleegkundige. Die zijn hoog opgeleid en getraind voor hun vakgebied.
Minder dokterskosten, en de verpleegkundige weet vaak meer van de praktische zaken.
Ik had al twee chronische aandoeningen, maar kreeg er vorig jaar nog eentje bij.

Intake bij de arts, vervolgafspraak bij de verpleegkundige.
Een lieve, kordate vrouw. Voorheen wijkverpleegkundige dus iemand die (zoals dat tegenwoordig heet) ‘met haar poten in de modder heeft gestaan.’
Zorgvuldig en met praktische adviezen deed ze een update. Gewend aan zelfstandig werken, adviseerde ze de medicatie iets bij te stellen. ’Ik leg dat wel uit aan uw arts hoor, komt goed’ sprak ze geruststellend. Daarna knapte ik inderdaad op.

Beeldvorming

Ze begon over de sociale aspecten rond een chronische ziekte. Op een gegeven moment vroeg ze; ‘Heeft u ooit gewerkt?’
De ‘pijn’ zat in het woordje ‘ooit.’

Hoe komen we als gehandicapten van het beeld af dat we niet actief zijn?

Velen zijn dat namelijk wèl, en met goede maatregelen zouden het er nog veel meer kunnen zijn.
Net zo kordaat als zij, antwoordde ik:

‘Mevrouw, ik ben inderdaad vanaf mijn jeugd rolstoeler. Maar ik ben 20 jaar directeur/eigenaar geweest van een reclamebureau met 5 medewerkers, toen 5 jaar PR assistent bij de Marine, en daarna als vrijwilliger gewerkt aan gehandicaptenbeleid. Momenteel ben ik freelancer en zit ik in de gemeenteraad.

Mevrouw, ik participeer me te pletter!’

Ze lachte en complimenteerde me. ‘Dan hoef ik u dus ook niets te vertellen over de WMO en PGB’s he?’ Nee mevrouw, dank u, zei ik glimlachend.
Samen klaagden we nog even over ‘zorgelijke’ bezuinigingen.
Met een goed gevoel verliet ik de kleine spreekkamer.

Meer van dit soort kanjers s.v.p…. Maar aan de beeldvorming is nog veel te verbeteren.

Bekijk & lees alle columns door Kees de Jager.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (3)

Reageren
  • 04.03.2017 - 11:57 uur | Liesbeth van Assche

    Jammer dat dat vaak een van de eerste vragen is. Net of je er anders niet bijhoort. Waarom vragen mensen nooit eens eerst wie je kapper is of waar je je dat leuke overhemd hebt gekocht. Ik noem maar wat. Toch merk ik aan mezelf dat ik -nu ik ook niet meer werk- me ook vaak "verdedig" met "maar ik heb wel 21 jaar gewerkt". Raar eigenlijk, dat dat toch een punt blijft van een soort verantwoorden.

  • 03.03.2017 - 13:56 uur | Kees de Jager

    Dank je Ineke... ik ken er nog zo een ;-)

  • Ineke Luttik
    03.03.2017 - 13:51 uur | Ineke Luttik

    Kees zoals ik wel eens vaker heb gezegd en geschreven, je bent een voorbeeld voor velen. Kijken en handelen vanuit een positieve gedachten en het blijkt ook uit de hierboven geschreven tekst dat je heel veel ervaring hebt opgedaan met en door je werk. Maar gelijker tijd heb je wederom op speelse wijze deze mevrouw die van haar vak verpleegkundige is van een arts, laten horen en voelen dat iemand in een rolstoel gewoon een "volwaardig mens" is en midden in het leven staat!