Koopavond drukte

23.09.2016 | Columns | 447 keer bekeken
Koopavond drukte

Het gaat nu goed met Julia. Zij was laatst gestruikeld over die losliggende tegels vlakbij de ingang van de grote supermarkt aan het Kerkplein.

‘Gelukkig is niets gebroken maar ze heeft wel veel blauwe plekken op haar bovenarm en ze heeft veel pijn. Ze is ook nog linkshandig, dus het is heel lastig voor haar werk. Maar het gaat wel goed komen hoor’, zegt mevrouw in de felblauwe jas tegen de vier mensen om haar heen. Ik kijk haar aan; ik denk dat ze Julia’s moeder is, alhoewel ze natuurlijk ook een tante kan zijn of misschien de buurvrouw.

Wat zou Julia doen waarbij linkshandigheid zo’n grote rol speelt?

Geen idee wie Julia is: een jong meisje of een moeder van drie kinderen? Het groepje dat haar wél kent staat gezellig in het midden van het pad in het overdekte winkelcentrum. Het is koopavond en het is gezellig druk.

Sinds ik in de rolstoel zit, beheers ik het slalom-rijden; ik ben er zelfs zeer goed in. Het lukt me echter niet om dat vanavond hier te doen; er is gewoon teveel winkelend publiek en de winkeliers hebben hun reclameborden minstens een meter uit de winkelpui geplaatst.

Ineens valt het iemand van het groepje op dat ik erbij ben en aan mij wordt gevraagd wie ik ben. Ik zeg: ‘Ik ben Karin en wou u passeren. Dit lukte niet en ik vroeg aan een van u of u een beetje aan de kant kunt gaan en kreeg geen respons. Toen dacht ik: het is vast een mooi gesprek, ik kom er maar bij staan’.

Ze kijken elkaar en de groep valt verontschuldigingen-mompelend uit elkaar. Ik groet mevrouw in de blauwe jas: misschien wil ze mijn groeten overbrengen aan Julia?

Dan duw ik mijn joystick naar voren en rij verder.

Lees alle columns door Karin van der Veur.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (1)

Reageren
  • 07.10.2016 - 17:57 uur | Liesbeth van Assche

    Mooie reactie van jou Karin! Hopelijk hebben ze de boodschap begrepen om "de doorgaande weg" vrij te laten.