Langs de zijlijn

19.10.2017 | Columns | 1551 keer bekeken
Langs de zijlijn

Leven met een uitkering, veel mensen hebben er een mening over. Het is ook een groot punt van (ver)oordeling, lees maar eens de reacties op veel berichten. De 'uitkeringstrekkers' zijn lui en willen een makkelijk leventje op kosten van de werkende bevolking. Ik schets hierbij maar eens even een realistisch beeld van één van deze uitkeringstrekkers, van mij...

Drie jaar geleden werd ik voor de derde keer afgekeurd. Ik leef met een lijf dat niet geschikt is om te werken, nu ook (weer) officieel bepaald door de heren en dames van het UWV. Er zijn geen banen te vinden die ik kan uitvoeren met mijn beperkingen. Nog steeds vind ik dit moeilijk, ik mis mijn collega's, ik mis mijn werk, maar vooral mis ik het gevoel deel uit te maken van deze samenleving. Ik lig langs de zijlijn, ik tel in veel opzichten niet mee.

Vooral dat laatste doet pijn, ik heb niet gekozen voor mijn aandoening, ik heb er nooit voor gekozen niet meer te kunnen werken. Ik denk dat mensen die zo makkelijk roepen dat de uitkeringstrekkers lui zijn en gewoon niet willen werken geen idee hebben van deze achterliggende pijn. Buiten het feit dat je moet leven met een lijf dat niet doet wat jij wilt, buiten het feit dat je moet leven met de bijbehorende pijn moet je ook nog leven met de veroordeling van de werkende mens. 'Je kunt toch wel íets doen?', lang gaf deze vraag mij een schuldgevoel. Ik kan wel iets, ik kan een uurtje per dag overeind zijn (daarin valt ook de koffie met een vriendin) én ik kan met een beetje mazzel koken. Zou ik dat ene uurtje gaan werken dan zou niet alleen de rest van mijn dag voor mij niets meer zijn, er speelt nog iets, wie zit er te wachten op iemand voor een uurtje, die niet eens áltijd dat uurtje iets kan.

En toch speelt dit in je hoofd, altijd dat schuldgevoel naar jezelf. Je doet niet mee, je staat aan de zijlijn en je voelt je daar ronduit k*t over. Werken loont, dat weten wij arbeidsongeschikten als geen ander. We leverden allemaal enorm in, niet alleen financieel, maar misschien nog wel meer op sociaal vlak. Ik zou nooit gekozen hebben voor deze optie als ik een keuze had gehad. Zou ik nog kunnen werken is niet langer een vraag, het kan niet, het gaat niet, het is klaar. Ik lig langs de zijlijn en vecht op mijn eigen manier voor mijn bestaansrecht.

Ik wil ook meetellen, ik vind dat ik ook recht heb op mijn plaats in deze maatschappij. Ik wil niet gezien worden als een uitkeringstrekker! Ik ben een deelnemer, ik heb altijd gewerkt voor mijn geld, ik ben blij met het vangnet, maar ik maak me zorgen over de toekomst. Deze maatschappij draait om geld, op geld. Mensen doen er niet langer toe. Wij chronisch zieken zijn lastig, zijn een last en dat verdienen we niet. Ik denk dat niemand (al zullen er altijd een paar uitzonderingen zijn) kiest voor een uitkeringssituatie en ik hoop dat mensen eens nadenken voordat ze zo makkelijk oordelen over iets waar ze geen moer van weten. 

Bekijk & lees alle columns op SupportBeurs.nl door Martine Reesink.

Haar blogs zijn ook te volgen en terug te lezen op Welkomindewereldvaneenkneus.nl of op dezelfde naam op Facebook.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (6)

Reageren
  • 19.10.2017 - 16:16 uur | Joze Ses

    Omdat er zoveel vooroordelen aan vast zitten en er velen zijn echt niet weten wat het inhoud als je een vreselijke nare chronische ziekte krijgt. En.... je mag blij zijn dat je nog geld krijgt. Ik was veel en veel blijder als onze dochters een gewoon leven hadden gehad en zich zelf in hun onderhoud hadden kunnen voorzien. Daarom is het wel eens goed dat je het laat horen hoe het is om anno nu met een chronische ziekte en beperkingen te moeten leven. Je mag heel blij zijn dat je kunt werken, daar is niets mis mee.

  • 19.10.2017 - 16:12 uur | Joze Ses

    Goed artikel, Weet zeker dat heel veel mensen niet begrijpen als je als chronisch zieke met beperkingen en van hulp afhankelijk bent, Wat het betekend en hoe verdrietig dit voor ouders en kind of persoon is. Heel veel zorgen en verdriet, is dit het leven wat mij is toebedeeld? Oh, je mag nog blij zijn dat........ En dat...... is meestal een antwoord van onbegrip of vooroordelen. Naar school brengen en ophalen omdat ze de energie er niet voor hebben, in het weekend niet uitgaan want als de anderen uitgaan is het voor jouw bedtijd. De pijn en beperkingen die de ziekte met zich meebrengt, de vermoeidheid. Specialisten bezoeken en steeds weer een andere medicatie gebruiken omdat niets werkt, totdat je lichaam kapot is van de Prednison. Dan de overheid die ervan uitgaat dat ieder gezin gelijk is en dat je als moeder kunt werken en je kind ziek achter thuis kunt laten. De zorgen die zijn immens zo groot dat je er zelf ziek van kunt worden. Denken en wetend dat je kind later niet voor haar zelf in haar onderhoud kan voorzien. Wetten en regelingen en overal achteraan, niets gaat vanzelf in een keer goed. Het zijn zoveel ondraaglijkheid en je vraagt waarom. Maar er komt geen antwoord op. De vele extra kosten die het met zich meebrengt hebben ze bijna geen begrip voor. Ja, toch fijn dat je geld krijgt wordt er dan gezegd. Nou zoveel is dat niet als alle kosten er af gaan. Je mag toch ook eens een keer nieuw ondergoed en andere kleding? je wilt er toch ook netjes bij lopen? Hoef niet moeders mooiste te zijn maar gewoon. Het zal er wel niet anders van worden, heb ik wel geleerd en probeer mij erin te berusten maar vind het wel moeilijk. Zeker met de achteruitgang van de laatste 15 jaar, en het gaat maar door onbegrijpelijk. Ben blij dat wij als ouders nog iets kunnen steunen maar het is niet eerlijk. Het overkomt je en de natuur is de baas over je lichaam al leef je nog zo gezond.

  • Janny Bol
    19.10.2017 - 15:07 uur | Janny Bol

    Zelfs voor een stageplek kom je bij heel veel bedrijven al niet in aanmerking. Als moeder van een studerende dochter die afhankelijk is van een rolstoel maak ik het al een paar jaar mee. Terwijl de andere leerlingen in haar klas gemiddeld twee à drie sollicitaties hoeven te versturen voor ze een stageplek hebben, heeft zij er al meer dan twintig verstuurd. De vorige stage had ze zes-en-twintig verstuurd voor ze eindelijk een stageplaats kreeg voor twee dagen in de week terwijl ze eigelijk vijf nodig had. Met een beetje geluk kreeg ze na een paar weken de volle vijf dagen en de rest heeft ze in de vakanties bijgewerkt zodat ze toch aan haar uren kwam. Bewondering voor haar doorzettingsvermogen. Nu moet ze opnieuw een stageplaats zoeken en alweer zit ze over de twintig sollicitaties. Haar CV is nagekeken en goed bevonden. Veel reacties die ze krijgt gaan over het feit dat hun bedrijf niet goed toegankelijk is voor rolstoelen. Maar ook veel krijgt ze terug dat ze toch geen stagiaire zoeken, terwijl ze het adres van school krijgt met de mededeling dat ze daar een stagiaire zoeken. Het is een maatschappelijk probleem dat het in het bedrijfsleven zo aan toe gaat. Alsof je als je niet lopen kunt juist aan de lopende band moet. Mensen moeten leren kijken naar wat iemand wel kan en niet naar wat iemand niet kan. En dat schijnt nogal moeilijk te zijn.

  • 19.10.2017 - 11:13 uur | A.G. Kardolus

    Heel goed artikel.
    Wij zijn denk ik een uitstervend ras, wij zouden heel graag willen werken.
    maar door onze lichamelijke problemen gaat het gewoon niet meer.
    Ik zou ook heel graag weer willen werken, dan doe en tel je weer mee in onze samenleving.
    En een kleine bijkomstigheid wij krijgen dan meer euro's om te besteden.
    Er wordt veel te makkelijk gezegd dat je er lekker van kan profiteren als je thuis zit, je hoeft niets te doen en het geld komt toch wel binnen.
    Alleen weten/begrijpen ze het niet dat de uitkering die je krijgt zo weinig is dat je er net van rond kan komen.
    Alleen daarom zouden de mensen die vinden dat wij het goed zo hebben, ééns een ½ jaar van inkomen moeten ruilen met een waoer. Dan voelen hun het alleen in de portemonnee, de lichamelijke problemen laten we dan weg want dat gun je niemand.

  • Bart van Donselaar
    19.10.2017 - 10:05 uur | Bart van Donselaar

    Goed artikel trouwens!

  • 19.10.2017 - 10:04 uur | Bart van Donselaar

    We moeten deze mensen helpen.