Mantelzorger vraagt zelf niet gemakkelijk om hulp

20.08.2015 | Algemeen nieuws | 2422 keer bekeken

Mensen die vallen onder de definitie ‘mantelzorger’, zullen zichzelf niet vaak zo noemen. Zélf om hulp vragen in die rol doen ze al helemaal nauwelijks. Soms is mantelzorgen zelfs een soort van taboe.

Zorgen doe je gewoon

Mensen die meer dan acht uur per week en/of langer dan drie maanden voor een naaste zorgen, zijn ‘mantelzorger’. Toch noemen mensen die belangeloos voor familie of andere naasten zorgen zichzelf niet snel zo. Waarschijnlijk komt dit doordat ‘zorgen’ voor hen gewoon iets is wat ze doen. Ook ontstaat de zorgverhouding vaak in de loop der tijd en is het een situatie waar mensen in groeien. Wat begint met af en toe bijspringen leidt uiteindelijk tot mantelzorg – maar vanaf welk moment ‘verdient’ u dat officiële etiketje? En waarom zou u daarbij stilstaan als u druk bent met zorgen?

Hulp vragen is falen?

Een begrijpelijk voorbeeld is dat van ouders die een ziek kind verzorgen. Alle zorg en begeleiding die nodig is buiten de ‘normale’ opvoeding en ouder-kindrelatie om, telt mee als mantelzorg. Toch beseffen lang niet alle ouders in zo’n situatie dat zij onder de noemer ‘mantelzorger’ vallen. Zolang de zorg goed loopt, hoeft dit ook geen probleem te zijn.

Het wordt echter lastig als de zorg te zwaar wordt. Omdat men zichzelf ziet als een gewone ouder, voelt het als falen als zich problemen voordoen. Welke ouder kan nu niet ‘gewoon’ voor een eigen kind zorgen? Dit gevoel van falen maakt het lastig om zelf hulp te vragen. Dat zou makkelijker zijn als ouders beseffen dat ze bovenop de ‘gewone’ ouderrol een (zware) extra taak hebben en dat het dus helemaal niet vreemd is dat daar soms wat ondersteuning bij nodig is.

Stoppen is geen optie

Een bijkomende factor is dat mantelzorgen niet hetzelfde is als vrijwilligerswerk; mantelzorg ontstaat immers vanuit een relatie. Het is door deze relatie veel minder een rol waar je zomaar uitstapt als het niet meer gaat. Daar komt ook nog de angst bij voor de mogelijke consequenties: als de ouder stopt met zorgen, kan het kind misschien wel niet meer thuis blijven wonen.

Mantelzorg taboe

Vooral onder jonge mantelzorgers speelt nog een ander probleem, waardoor de kans bestaat dat ze niet snel om hulp vragen: zij praten vaak liever helemaal niet over hun zorgrol. En dat terwijl maar liefst één op de vier jongeren wel degelijk zorgt voor zieke ouders, broertjes of zusjes.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (8)

Reageren
  • à.J Wijngaerd
    22.09.2015 - 22:36 uur | à.J Wijngaerd

    Beste mevr. Van Kerkvoorde. Het woord mantelzorger vind ik zelf ook een vervelend woord, want ik ben de vrouw van.Ook ik ben oma van 6kleinkinderen waarvan de jongste al 17 jaar is zelf ben ik 80 jaar Ik begrijp goed dat een een kindje wat gehandicapt is veel zorg met zich mee brengt en U zult dat met liefde doen net als ik voor mijn man toch kan dat omdat je zelf ouder word soms erg zwaar zijn . Hopelijk dat U. Genoeg kracht vind om dit vol te houden En denk om U eigen gezondheid A.J.Wijngaerd

  • Diny van kerkvoorde
    22.09.2015 - 19:28 uur | Diny van kerkvoorde

    pffft wat nou mantelzorger ? ik ben oma en inmiddels 5 en half jaar pleegmoeder van mijn meervoudig gehandicapte kleinzoon van 7 jaar
    tot dat ik met mijn neus op de feiten werd gedrukt en dat er mij vertelt werd dat wat ik allemaal voor emmanuel doet helemaal niet zo normaal is voor een oma
    ook mij valt het wel eens zwaar ( ik ben zelf ook afgekeurd)
    en het mantelzorgen heeft mij mijn huwlijk gekost
    ik doe mijn best en samen komen we er wel maar wat had ik het graag anders gezien

  • Rob Stoof
    05.09.2015 - 13:40 uur | Rob Stoof

    Een mantelzorger is meest de partner. De bijdragen aan het C.A.K. is berekend door het inkomen van de invalide en de partner. Dus de mantelzorger wordt op meerdere manieren gepakt om te zorgen voor zijn mindere partner.

  • Henny Bruinsma
    05.09.2015 - 13:20 uur | Henny Bruinsma

    Beste mensen,
    Mijn man is noodgedwongen sinds drie jaar ook mantelzorger van mij (heb aan een virusinfectie, die in de myelineschede is gaan nestelen, een blijvende half zijdige dwarsleasie overgehouden). Hij is daar per dag, naast zijn 36 urige werkweek, in eenmans besstrtingsbedrijf, minimaal 6/8 uur mee over! belast! Dit doet ons beiden geen goed!!!

  • P Boelens
    03.09.2015 - 12:16 uur | P Boelens

    Je relatie is niet meer gelijkwaardig, let er goed op dat je niet alles door je man laat doen.
    Persoonlijke verzorging zou ik niet doen, alleen is uiterste nood.
    Ik ben zelf al 25 jaar mantelzorger voor mijn vrouw en help haar zoveel ik kan naast mijn 50 uur werk per week, maar het gaat me steeds zwaarder vallen.

  • À.J. Wijngaerd
    03.09.2015 - 12:15 uur | À.J. Wijngaerd

    Sinds 1978 zorg ik voor mijn man,niet altijd even heftig,maar de laatste 10 jaar gaat het steeds slechter. Tevens ben ik inmiddels zelf beperkt en zoveel ouder, dus valt het steeds zwaarder. Je komt niet meer aan je zelf toe. Ook zijn er weinig dingen die je nog samen kunt doen.Het plafond komt steeds dichter bij. En het schijnt dat mijn rugzak nog steeds niet vol is. (Mijn naam niet voluit zetten)

  • À.J. Wijngaerd
    03.09.2015 - 12:15 uur | À.J. Wijngaerd

    Sinds 1978 zorg ik voor mijn man,niet altijd even heftig,maar de laatste 10 jaar gaat het steeds slechter. Tevens ben ik inmiddels zelf beperkt en zoveel ouder, dus valt het steeds zwaarder. Je komt niet meer aan je zelf toe. Ook zijn er weinig dingen die je nog samen kunt doen.Het plafond komt steeds dichter bij. En het schijnt dat mijn rugzak nog steeds niet vol is. (Mijn naam niet voluit zetten)

  • Karin van der Veur
    03.09.2015 - 11:36 uur | Karin van der Veur

    Hoe waar dit is. Het is hard werken aan je relatie als (in mijn situatie) je man de mantelzorger gaat worden.