Merci...messieurs...applaus...

08.07.2014 | Columns | 683 keer bekeken

Ergens een internationaal schermtoernooi.
Weer zo'n moment,
moment van me bewustzijn,
bewustzijn van het daar staan.
Ik had al gewonnen toen de hoofd secondant zei:
"messieurs engarde"...
In een flits zag ik me liggen in het Radboud.
Totaal stuk.
Mijn doel; weer schermen.
Nu stond ik hier.
Zal ik mijn masker eens afzetten en zeggen:
"hé ik scherm weer!"...
"Who the fuck cares?"
Toen ik 16 was stond ik hier voor het eerst,
god wat heb ik toen op mijn donder gehad.
Was toen een van de jongste.
Toen was winnen iets om naar toe te werken.
Nu heb ik reeds gewonnen.
Alleen bijna niemand weet dat.
Het komt ook niet bij de extra sportbijlage maandag.
God wat heb ik weer op mijn donder gehad.
Niets hersenletsel,
ik was gewoon een lastige tegenstander.
20 jaar gevochten om er gewoon weer te kunnen staan.
De geur van het masker, zweet, leer,
het publiek, het schreeuwen, het piepen van de melders.
Merci...Messieurs...applaus...

Bekijk & lees alle columns door Roger van de Werff

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren