Missen en verlangen

13.03.2017 | Columns | 2885 keer bekeken
Missen en verlangen

Tijdens een verjaardagsfeest zat ik gezellig met een vrouw te kletsen. Het gesprek werd wat serieuzer en ze vertelde me over de onvervulde kinderwens van haar dochter. Herkenbaar, dacht ik. Haar dochter wil, net als ik, iets wat niet lukt. We praatten er nog wat over door en opeens kwam een andere mevrouw er tussen, die schijnbaar ons gesprek gevolgd had. Ze zei: ‘Wat je niet hebt, dat kun je ook niet missen.’ Nogal verbouwereerd keek ik de mevrouw aan. Hoe kun je nou zoiets zeggen tegen een moeder die zoveel begrip heeft voor de wens van haar dochter? Er kwamen hapjes voorbij en ons gesprek stokte. De laatste zin bleef in mijn hoofd hangen.

Later dacht ik dat het misschien wel klopte wat die tweede mevrouw had gezegd. Wat je niet hebt, dat kun je ook niet missen. Maar hoe omschrijf je die pijn dan? Is dat dan een verlangen naar iets wat je niet hebt of wat er niet is?

Missen en verlangen. Deze woorden liggen dicht bij elkaar, maar toch zijn ze verschillend. Ik trok de woorden naar mijn eigen leefsituatie toe en besefte dat ik ‘het kunnen lopen’ miste. Dat heb ik ongeveer tot mijn 42e gekund, en ik weet dus goed hoe het is om te kunnen lopen.
Door mijn groeistoornis, waar ik mee geboren ben, weet ik niet hoe het is om bijvoorbeeld 170 centimeter lang te zijn. Dat kan ik dus ook niet missen. Maar wat heb ik, vooral vroeger als tiener, er naar verlangd om groter te zijn. Dan klom ik bovenop een stoel om te ervaren hoe mijn grote broer de wereld zag. Ik weet nog dat ik het een heel eind vond naar de vloer. Ik zag en zie de wereld toch letterlijk op een ander niveau. Toen ik definitief in een rolstoel belandde, was dat niveau het enige wat bekend was. Ik heb altijd al naar billen gekeken.

Missen en verlangen. Het zijn woorden waar ik een beetje droevig van wordt. Als een dierbare overlijdt, snap ik zo goed dat je zijn of haar grappen, gewoontes of gewoon zijn of haar ‘zijn’ mist. Je zou terug naar de tijd willen toen die persoon er nog was. Tevens begrijp ik dat je functies van je lichaam kunt missen als je iets niet meer kunt wat vroeger zo vanzelfsprekend was. Je mist het ‘kunnen’, het zelfstandig zijn, terwijl je weet dat het nooit meer terugkomt.
Maar je kunt zeker ook verlangen naar iets dat er nooit was. Verlangen om moeder te worden, verlangen om groot te zijn, verlangen om mee te kunnen doen met de grote mensenmassa, verlangen om te kunnen wonen in een comfortabel aangepast huis. Allemaal verlangens van zaken die er (nog) niet zijn, maar die je zo graag wilt.

Stel dat die mevrouw me vandaag zou zeggen ‘Wat je niet hebt, dat kun je ook niet missen’. Dan zou ik zeker reageren met ‘Maar je kunt er wel enorm naar verlangen.’ De woorden zijn dan wel verschillend, maar de pijn is hetzelfde.

Bekijk & lees alle columns door Liesbeth van Assche

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (7)

Reageren
  • 18.03.2017 - 13:51 uur | Eelke Kelderman

    Precies waar ik de laatste tijd over nadenk. Het komende nummer van Support Magazine (mrt 2017) interview ik Margriet Wentink, zij schreef het boek 'Je verlangen, dwaallicht of kompas'. Verlangen kun je mooi omschrijven als iets van harte wensen en zielsgraag willen. Om je verlangen te vervullen moet je iets doen, je soms zelfs met hart en ziel inzetten. Het klinkt voor mij als een actieve toestand van naar iets toe werken, toekomstgericht dus. Als je merkt dat een verlangen nooit vervult zal worden kan dat wel heel verdrietig zijn en verdient dat ook aandacht. Als je naar de definitie van missen kijkt dan staat er zoiets van een gevoel van spijt of verdriet dat je iets dierbaars niet meer hebt. Dat klinkt meer als een passieve staat van zijn, gevoel, iets uit het verleden waar nu niks meer aan te doen is?

  • 17.03.2017 - 15:39 uur | Jose van Rosmalen

    Ik vind dat je dit met veel gevoel voor nuance beschrijft.

  • Sander Geijs
    16.03.2017 - 17:17 uur | Sander Geijs

    Als je nooit empathie hebt gehad kan je het ook niet missen.....

  • Wil Louwers
    16.03.2017 - 11:50 uur | Wil Louwers

    Het blijft moeilijk om weer te geven wat je bedoelt. Het cliché dat die mevrouw gebuikt wordt vaak te onpas gebruikt. Als ik zonder benen geboren wordt dan mis ik een paar benen, in de betekenis, dat er iets ontbreekt. Missen betekent heel vaak dat er iets ontbreekt, en dat kan verschrikkelijk pijn doen.
    Mensen, zoals die mevrouw, die dat cliché gebruikt, mist waarschijnlijk ook iets, wat ze nooit gehad heeft.

  • 13.03.2017 - 22:03 uur | Gina Heynze

    Nee...Missen kun je het inderdaad niet maar wel naar verlangen. Het is wel iets om even over na te denken. Sommige mensen floepen er gewoon alles uit en beseffen niet wat het effect van hun woorden zou kunnen zijn. Misschien denken wij teveel na :) Mijn vroegere buurman zei altijd je moet niet nadenken maar voordenken...Hmzzzzz...Weer iets om over te na-voor-denken.

  • Ineke Luttik
    13.03.2017 - 17:40 uur | Ineke Luttik

    Liesbeth,

    een zeer aangrijpend verhaal. Nee het is niet zomaar een verhaal, dit gaat veel dieper en wat je meedraagt vele jaren. Misschien wel een leven lang, door jouw schrijven dringt het besef door dat meer mensen die in enigerlei wijze ook zo'n dubbel gevoel hebben van "missen en verlangen". Dank voor het onder woorden brengen, waarmee mogelijk meer mensen mee worstelen. En we op deze wijze rekening houden met onze medemens, zonder te oordelen of veroordelen.

  • Joze Sess
    13.03.2017 - 11:36 uur | Joze Sess

    Wat je niet hebt kun je ook niet missen, en wat je hebt of hebt gehad wil je niet missen. Maar daarom zeg je het nog niet zo bot.