Mobiliteit gejat

03.11.2014 | Columns | 3168 keer bekeken

Al vanaf mijn geboorte heb ik eigenlijk het meest van de tijd een lach op mijn gezicht. Maar je hebt soms van die dagen… Onlangs op een maandag. Ik word wakker. Half slaperig roep ik een ADL-assistent van Fokus op. ‘Sorry, we zijn allemaal bezig. Ik moet je een wachttijd van 45 minuten geven.’ Ik alvast mijn bed uit. Santi helpt me in mijn joggingbroek en trui, zodat ik haar en Milo even kan laten plassen. ADL’er komt inderdaad drie kwartier later. Snel even douchen, denk ik. Haren net ingesopt, loopt het water nauwelijks weg. Uiteindelijk onder de douche vandaan, hup aankleden en de deur uit.

Zit ik in de auto, kan ik mijn sleutel nergens vinden. Ik ADL’er bellen. Gelukkig kan zij meteen komen om even de reservesleutel uit huis te pakken. Zij weer weg. Ik wil de sleutel in het contact steken, maar zit ernaast en ja hoor… de sleutel valt op de grond tussen de pedalen. Gelukkig hoort Santi hem vallen. Ik met de rolstoel naar achter en zij naar voren om te zoeken. Met haar snuit kan ze er net niet bij, even rekken en strekken en dan lukt het de autosleutel met haar poot naar zich toe te halen. Daar gaan we. Stom, tank bijna leeg. Ik kijk in mijn portemonnee of er nog een twintigje in zit. Bij de benzinepomp stop ik en ik vraag aan een willekeurig persoon of zij even voor mij wil tanken. ‘Hoezo, kun je dit zelf niet!’ was haar reactie. ‘Nee, anders zou ik het u niet vragen! zeg ik en ik zwaai met mijn arm mijn haar naar achter. De vrouw wordt rood en weet niet waar ze kijken moet. Ze helpt me en ik geef haar de twintig euro.

Ik kom eindelijk aan bij het kantoor van Support Magazine in Rijswijk, staat er een auto zonder invalideparkeerkaart op mijn plekje. Dus op zoek naar een andere parkeerplaats. Na een stukje lopen komen Santi en ik aan bij de deur, die elektrisch open hoort te gaan op ongeveer een halve meter afstand. Hij doet het niet. Ik pielen om zo dicht mogelijk bij de ontvanger te komen en gelukkig de deur zwaait open. Ik rijd naar beneden, de kelder in, en stap over van mijn Trax naar een compacte elektrische bureaustoel. Santi trekt mijn jas uit en geeft mijn spullen aan. Eindelijk, we kunnen beginnen. Maar hé dat is gek, de rolstoel doet niets, er brand zelfs geen lampje. Ik weet zeker dat hij is opgeladen. We controleren de stekkers en belangrijke punten, maar ontdekken niets. Wanneer we de beschermbak van de accu’s loshalen om de spanning ervan op te meten, val ik echt van mijn stoel. ACCU’S WEG. Keurig ontkoppeld, draadjes netjes opgerold en de beschermbak weer dichtgemaakt. Ik sta zo perplex dat ik eigenlijk niet weet of ik nou moet lachen, omdat het zo bizar is en het toppunt van deze dag of huilen, omdat ik hier nu zo sta en een of ander idioot gewoon het lef heeft gehad om op zijn dooie gemak mijn mobiliteit te jatten.

Bekijk & lees alle columns door Monique Wijnen (hoofdredacteur Support Magazine)

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (8)

Reageren
  • Jarien Sinke
    10.11.2014 - 09:11 uur | Jarien Sinke

    ...wauw Monique, respect voor je relativeringsvermogen...hoewel ik niet voor een kleintje vervaard ben...dit slaat alles!!! Volgens mij heb ik je op de afgelopen supportbeurs bezig gezien...je komt nogal eens langs in m'n gedachten...

  • Paul Marsman
    09.11.2014 - 10:16 uur | Paul Marsman

    Dit helaas vaak de werkelijkheid, maar ik vind het heel goed geschreven !

  • Hans van Unen
    07.11.2014 - 10:02 uur | Hans van Unen

    Het lijkt wel alsof we met elkaar vergeten hoe belangrijk het is om even naar die ander te kijken. We zien ziende minder en terwijl wij horen luisteren we met minder aandacht. Het dringt niet door, lijkt het. Over de gestolen accu was ik even heel stil. Bij mij is tot drie maal toe een airbag ontvreemd en daar ben ik nog steeds heel boos over.... Maar het stelen van een accu uit een elektrische rolstoel plaatst de dader toch echt wel volledig uit de samenleving. Ik heb er geen woorden voor. Behalve dat ik het artikel heel knap geschreven vond door te kiezen voor de beschrijving van de eerste paar uren van een "gewone dag".

  • Ria Arents
    07.11.2014 - 00:18 uur | Ria Arents

    Hai Monique, dat gebeurt mij nu ook altijd he, Ze hebben ff geen tijd. Gelukkig heb ik mijn eigen hulpen via PGB en dat wil ik ook zo houden, maar......... als ik het nieuws hoor, benauwd het me zeer. Gemeente schrapt de H.H.Hulp zonder individuele indicatie en ik heb net weer een nieuwe moeten aanvragen, omdat deze afloopt eind van het jaar. Ik heb al zoveel rechtszaken gehad tegen de Gemeente ivm WMO. Houd niet op. Ook met onkosten voor mijn Anusch weigert de Gemeente me te steunen en Zorgverzekering al helemaal niet. Moet ik maar aan de buren, familie of vrienden vragen. Moeten ze wel 1000 langskomen, laat alles wel 2 tot 5 x vallen. Maar Anusch vind het prachtig. We moeten toch veel extra's doen om een klein beetje aandacht te krijgen en het is zo makkelijk om te zeggen of je het zelf niet kunt doen. Zien ze jouw kaart dan niet liggen?? Voor mij hoeft men niet eens gehandicapt te zijn om te helpen hoor. Echt schande, maar dat kan ik ook over mijn buren zeggen, laten me ook barsten, waarom mag Joost weten, misschien omdat ik in de rolstoel zit. Ja stel je voor het is besmettelijk, ben de 2e in de familie, maar beide door ongelukken. Kwam 1 bij mij binnenrijden terwijl moesten stoppen, waarvoor weet ik na 20 jaar nog niet, maar dat maakt niet meer uit. Wat mij wel kwaad maakt, dat men er altijd onderuit proberen te komen. Ik ben toch benieuwd waar de accu's zijn van je rolstoel, kan toch niet waar zijn dat n persoon zo laag is om deze mee te nemen, maar zal ook niet vreemd van opkijken. Mijn buren worden al kwaad als ik mijn maatje ff laat plassen in openbaar groenvoorziening , maar ze laten wel hun eigen honden hun behoefte doen op trottoir en als je niet oplet dan heb je t aan je handen.
    Succes met je volgende column. Spannend. Gr. Ria

  • Jaap Modderman
    06.11.2014 - 14:57 uur | Jaap Modderman

    Zo Monique, heftig. Vorige week vrijdag had ik een dergelijk gevoel. Kwam van Bever uit Breda voor het nakijken van mijn autoaanpassingen met het vermoeden van een lekstroom. Dit werd daar gelukkig ontkracht. Op de weg terug moest ik hard remmen voor een automobiliste voor me die op haar beurt hard remde voor een voorganger. Naar rechts kon niet, ik had al gezien dat daar een vrachtwagen van het type Long Vehicle reed en die zou echt over me heen gewalst zijn.

    Ik kom, hoewel ik even getwijfeld had of het zou lukken, keurig op een meter achter mijn voorganger tot stilsltand en kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Tot mijn schrik zag ik daar een wat later bleek BMW-rijder met grote snelheid op mijn achterkant inrijden. Zijn snelheid had ruim boven de 100 gelegen en ik denk dat dit daar (A27 ter hoogte Werkendam, net voor de brug bij Gorinchem, hm-paal 26,2) niet is toegestaan.
    Een verschrikkelijke klap later kijk ik beteuterd voor me. De auto waarvoor ik moest remmen stond (ik dacht nog steeds) een meter voor me. Maar toch, er was iets vreemds. Ineens zat die helemaal in elkaar. Later bleek dat het nummerbord van mijn voorgangster zeker 30 meter terug onder een politieauto lag. Op 25 meter achter me stond de BMW, ik denk dat ze de motorklep nog aan het zoeken zijn. De bijna nieuwe BMW was doormiddengevouwen. De voorwielen wezen als het ware naar achteren. Total loss. De bestuurder kwam, gelukkig ongedeerd, uit zijn poenerige kar die nu even wat minder poenerig was. Het eerste wat hij zei was: "Ik rijd nu al tien jaar gemiddeld 90.000 km per jaar. Maar pas het laatste jaar rijd ik, deze keer meegeteld, tweemaal mijn auto total loss. Ik heb hem gevraagd of hij ook even aan de auto van mijn voorgangster en die van mij had gedacht. "It's all in the game, man", was wat hij eruit bracht. Ook ik voel me van mijn mobiliteit berooft. Drie auto's total loss, mijn voorgangster mag de komende weken vaak bij de orthopeed en neuroloog komen voor behandeling enz. en ach, het breukje in mijn pols, de gekneusde duim en verrekte schouderspieren die mijn deel zijn vallen daarbij in het niet.

  • marty jager
    06.11.2014 - 14:07 uur | marty jager

    Ik weet niet wat monique heeft maar met een hulphond heb je niet een kleinigheidje.
    Dit artikel heeft me laten lachen maar ook erg laten huilen.
    Misschien omdat ik wat herken.
    Fantastisch als je zo kunt relativeren, dank je wel.

  • Hans Kramer
    06.11.2014 - 13:30 uur | Hans Kramer

    Hallo, zo te lezen was dit niet jou dag.
    Ik hoop voor je dat alle andere dagen veel beter verlopen.

  • Saskia Gooiker
    06.11.2014 - 11:07 uur | Saskia Gooiker

    Ik vind het een goed artikel omdat je inzicht geeft in het leven met een handicap en alle obstakels waar je dagelijks mee te maken hebt. Gewoon zoals het is. Dingen waar je als niet gehandicapte niet bij stilstaat en als vanzelfsprekend en 'gewoon' ervaart.
    Je moet overal net (iets) meer moeite voor doen.
    Jammer dat dieven zelfs daar geen respect voor op kunnen brengen en/ of daar zelfs misbruik van maken. Ik hoop dat er snel een paar nieuwe accu's zijn geplaatst.