Moed scheppen

03.12.2018 | Columns | 266 keer bekeken
Moed scheppen

Op 1 augustus van dit jaar ben ik lelijk gevallen. Ik brak mijn linkerarm op twee plaatsen. Mijn onderbenen en handen waren al verzwakt door de spierziekte HMSN. Doordat ik mijn linkerarm tijdelijk niet kon gebruiken, was ik aanvankelijk niet meer tot lopen in staat en kon ik alleen met steun even staan.

Na een verblijf van acht weken in een zorghotel ben ik nu al weer twee maanden thuis, in mijn vertrouwde omgeving. Ons huis is goed aangepast en rolstoeltoegankelijk. We hebben een inloopdouche en een toilet met beugels. Ook de deuren van de badkamer en het toilet zijn breed genoeg.

Ik maak sinds kort gebruik van het Wmo-rolstoelvervoer in mijn gemeente. Ik heb daarmee inmiddels een aantal ritten gemaakt en ben daarover in het algemeen tevreden. De chauffeurs doen hun best en proberen mensen op tijd te halen en terug te brengen. Als je op pad moet rond de spitstijd, kun je in een file terecht komen en daar houd ik bij het boeken van een rit dan ook rekening mee. Ik heb sinds ik dit vervoer gebruik in ieder geval tot nog toe geen enkele afspraak gemist.

Na de val zijn we inmiddels vier maanden verder. Ik heb vergeleken bij de periode ervoor wel moeten inleveren. Ik gebruik mijn loopfiets alleen nog voor heel kleine afstanden. Ik heb nu een rolstoel en een scootmobiel, die ik mee kan nemen in het rolstoelbusje. Het hangt van de bestemming af of ik de scootmobiel of de transportrolstoel meeneem. Met de scootmobiel ben ik zelfstandiger en kom ik verder. Met de rolstoel kan ik makkelijker bij iemand op bezoek komen.

Ik ben weer begonnen met mijn wekelijkse sportactiviteiten, eerst met yoga en vanaf deze week ook met zwemmen. Daarvoor moest ik moed scheppen. Ik zag er bij het zwemmen tegenop om me om te kleden en om mijn spullen vanuit een zittende positie in een kluisje op te bergen. Het viel me mee. Ik kon mijn scootmobiel dichtbij een gereedstaande rolstoel parkeren en met hulp van mijn elleboogkruk de overstap maken. Bij het bankje waarop ik me omkleed, zit een beugel die helpt bij het zitten en opstaan. Na het douchen hielp een vrijwilligster me de hellingbaan op, waarna ik zittend in de rolstoel op de beweegbare bodem van het zwembad werd gezet en geleidelijk te water werd gelaten. Het was een aparte sensatie dat de rolstoel door de luchtbanden niet naar de bodem zonk,  maar bleef zweven. Toen ik aan de hoepels draaide bewoog ik door het water.

Ik ben blij dat ik heb doorgezet om te zwemmen. Ik ben van plan het weer wekelijks te gaan doen. Het  doet me goed om samen met anderen te sporten en te bewegen. 

Ook als je beperking ernstiger wordt, wil je blijven meedoen en de mogelijkheden blijven benutten. Natuurlijk zijn er hindernissen, maar gelukkig blijven er ook perspectieven.

Bekijk & lees alle columns door José van Rosmalen.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren