Moedeloos

14.08.2015 | Columns | 1147 keer bekeken

Soms zijn er van die dagen dat ik moedeloos word van alles wat met zorg te maken heeft.
Dat ik het liefst wegkruip onder een dik dekbed en droom van een wereld waarin alles perfect is, zelf te regelen en dat het dan ook lukt…
Helaas, de harde realiteit is dat het vaak niet lukt. Je heel lang, heel erg moet knokken om voor je kind te krijgen wat hij nodig heeft.

Vandaag kreeg ik bezoek van een dame van de WMO gemeente Houten. Hele aardige dame, vriendelijk en netjes contact. Vanwege een scheiding woon ik sinds kort in Houten in een heerlijk appartement. Omdat wij co-ouderschap over onze zoon hebben en alle zorg volledig fifty-fifty verdelen, wil ook ik graag wat aanpassingen in huis, zodat onze zoon ook bij mij fijn zelfstandig kan worden en kan meedoen met de andere kinderen bij het buitenspelen.

Ik wilde graag een hoog-laag wastafel, elektrisch verstelbaar vanwege de verminderde handfunctie. Best logisch vond ik. Dat mag dus niet. Hij moet maar in een stoel bij de wastafel zitten, desnoods met een kussen erop. Want… de wastafel staat op volwassenenrolstoel hoogte en mijn zoon groeit, dus over een jaar is een lage wastafel niet meer nodig. Tja tegen zoveel logica is weinig in te brengen. Groeien doet hij gelukkig nog, alleen hij is nu 11, dus nog lang geen volwassen lengte. Ik vind het nogal onveilig om zittend op een te hoge stoel, op kussens, de (warme) kraan te bedienen en ook nog een tandenborstel in je mond te hebben. Zelfstandig van de stoel af kunnen lukt niet i.v.m. de hoogte en met de rolstoel kan hij er helemaal niet meer bij… Tja….

Dan de fiets. Bij mijn ex-man is er een driewielfiets met elektrische ondersteuning. Echt een superding waar hij vele kilometers op maakt. Daar is ook de fysiotherapeut blij mee vanwege de beenfunctie en beweging. Dankzij hele lieve mensen heb ik een mooie driewielfiets gekregen – destijds dezelfde als op school, maar wel een kleine maat en hij is er inmiddels uitgegroeid. De fiets bij mijn ex is groot en zwaar, daarvoor zouden wij wekelijks met een aanhanger de fiets moeten vervoeren, en samen met de rolstoel en de douche-toiletstoel die al wekelijks mee heen of terug moet, kunnen we wel een verhuisbedrijf beginnen… 2e hands fietsen zijn lastig te krijgen of, omdat het speciaal is, kan je meteen een paar nullen bij de prijs zetten. Helaas beschik ik niet over een oude sok die goed gevuld is. Fietsen zal dus wel niet meer gaan voor hem. Rijden in de rolstoel moet maar genoeg zijn…
Om moedeloos van te worden…

Waar is die dikke deken en die droom….wat zou ik die nu graag werkelijkheid willen laten worden.

Column geschreven door Mirthe:
Mirthe is moeder van een zoon van 11, geboren met spina bifida. Een heerlijke beginnende puber, waardoor hun leven volop in beweging is. Vorig jaar zijn vader en zij gescheiden, is Mirthe naar een andere woonplaats verhuisd en delen ze de zorg middels co-ouderschap. Haar leven staat inmiddels weer op de rails na een roerig jaar. Ondanks alles wat er bij opvoeden en zorgen hoort, geniet ze volop. Saai is het in ieder geval nooit.

Het nieuwe huis van Mirthe is toegankelijk maar met een paar kleine aanpassingen kan haar zoon zelfstandiger de dagelijkse dingen doen. Daarom heeft zij hulpmiddelen bij de gemeente aangevraagd. Helaas gaat die aanvraag niet soepel en is die nu nog niet afgehandeld. 

Bekijk & lees alle columns door columnisten van Stichting Lotj&co.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (1)

Reageren
  • Jan Meeuwsen
    03.09.2015 - 12:49 uur | Jan Meeuwsen

    Moedloos...ik zou je graag een grote, dikke riem onder het hart willen steken maar...je raad het al: ook ik ben moedeloos.
    Net weer twee en een half jaar dagelijks gevochten om een nieuwe handbike en nu staat de verantwoording van de pgb 2014 alweer op stapel en, oja...het svb wilt verantwoording op papier alsof zij na alle spaghetti rommel nog iets van hun eigen systeem begrijpen,
    Sorry lieverd, maar ik zoek evn die dikke deken en enkele morfine pillekes op. Alleen in een doomloze slaap ben ik gelukkig.