Nachtmerrie! De terreur van sportende gehandicapten

25.08.2015 | Columns | 2597 keer bekeken

Zijn benen hingen wat slapjes, maar zijn armen als boomstammen maaiden wild in het rond.
‘Hoi, ik ben Ruud!’ bulderde het uit zijn kaalgeschoren kop. ‘Ruud de Rugby Roller! Wat sta je daar passief met je karretje joh... Doe effe mee met ons rolstoelrugby.’
‘Nee sorry’ zei ik verontschuldigend, ‘ik heb een ziekte waardoor bij grote inspanning, en bij stoten of vallen, inwendige bloedingen ontstaan.’
‘Onzin’ sprak hij bars, ‘lekker sporten joh, da’s goed voor je. Hier, pak aan’ en hij duwde een rugbybal in mijn handen. ‘Goed vasthouden en scoren hè. Wij gaan proberen de bal van je af te pakken.’

Na een maand op de intensive care en drie maanden revalidatie mocht ik weer naar huis.

Sporten met de mind

Ik besloot om lekker geestelijk te gaan bewegen. Er zijn namelijk ook gehandicapten die niet mógen sporten, omdat het slecht voor hun is.
Ik ging naar een expositie van een jonge kunstenaar. Iets met Donorbrain ofzo. Na een paar uur wilde ik verkwikt en geïnspireerd weer naar huis.
Shit… De lift was kapot! Daar stond ik dan in mijn karretje, bovenaan de trap. Er kwam een suppoost naast me staan. ‘We gaan sluiten hoor’ zei hij. ‘Ja maar de lift is kapot, ik moet gedragen worden!’ stelde ik vast.

‘Ha ha… daar trappen wij niet in meneer!’ lachte hij zelfbewust. ‘Facebook staat vol met filmpjes van gehandicapten die met rolstoel en al een trap afgaan.’ Hij pakte zijn iPad en liet het zien. Ja hoor, de Wielstoel Maffia was weer bezig geweest. ‘Kom op, niet bang zijn, iedere rolstoeler kan het!’
De suppoost gaf me een zetje, zoals een vogel zijn jong het nest uitduwt.

Na twee weken ontwaakte ik uit mijn coma. En ach… de elektrische rolstoel met ooglid besturing die ik daarna nodig had, wende vlug.

Bungee Jumpen

Daarna was mijn eerste uitje naar het Bungeejumpen bij de Scheveningse pier. Naast me stond een bloedmooie griet, in kleding net zo’n miniem als haar sportrolstoeltje. ‘Aan welke Paralympics heb jij meegedaan’ vroeg ze. ‘Ehh ik? Niet iedere gehandicapte doet aan de Paralympics mee hoor’ zei ik en hield weer het verhaal over mijn ziekte.

‘Stel je niet aan joh’ zei ze kattig. ‘Iedere gehandicapte kan sporten. Ik ga straks Bungeejumpen. Is heel normaal. Duo jumpen, dus met twee rolstoelers, óók. Kom op watje, we gaan samen.’
Het publiek scandeerde ‘Sa-men jump-en, bun-gee jump-en’ en de organisatie bond ons vast.
We suisden door de lucht.

Na de landing suisde ik terug de wolken in. Hoger, steeds hoger, totdat ik een vriendelijke bejaarde Heer zag.

‘Welkom Kees,’ zei Petrus. ‘Wij doen hier ook aan sport. Bij welk team zal ik je inschrijven?’

Gillend werd ik wakker.

‘Wat is er schat, naar gedroomd?’ vroeg mijn vrouw.
‘Ja, een nachtmerrie’ zei ik. ‘Ik heb diep respect voor gehandicapte sporters, maar er moet bij de buitenwereld niet een beeld ontstaan dat iedere gehandicapte kan- of mag sporten...’

Lees & bekijk alle columns door Kees de Jager.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (16)

Reageren
  • Rob Spangenberg
    07.01.2016 - 14:49 uur | Rob Spangenberg

    Hoi mooi artikel man.

    Helaas helaas de meeste mensen luisteren niet naar hun medemensen, als men in eerste instantie had geluisterd dan was er verder niet veel gebeurd.
    Echter het ontbreekt de mens niet alleen aan gehoor schade, edoch velen zijn
    ziende blind.
    zintuigen we hebben ze gekregen maar wat doen we er mee?
    We blijven hopen op beterschap!

  • Kees de Jager
    07.09.2015 - 14:47 uur | Kees de Jager

    Beste collega's die best zouden willen 'sporten' maar het echt niet kunnen!
    Ontzettend bedankt voor jullie zeer herkenbare reacties. Ik wist dat dit probleem bij veel gehandicapten speelde, maar toch was ik verrast door het aantal reacties.
    Ik ga er verder mee om dit aan de kaak te stellen. Eenzijdige, ongenuanceerde beeldvorming is gevaarlijk. Tragi-komisch voorbeeld: Ik moet naar een specialist waar ik nog niet eerder geweest ben. Ik kreeg een intake formulier met een aantal vragen, maar deze sloeg alles: 'Aan welke sport doet u?' Wat zal ik invullen…. 'Rolsttoel rugby?' ;-) Ik wens jullie veel succes met de TopSport die we allemaal beoefenen, namelijk: Overleven, zelfstandig willen zijn en het maximale uit ons leven halen. Een onderschatte topsport! Blijf Supportbeurs volgen!

  • Jan Grandia
    04.09.2015 - 09:33 uur | Jan Grandia

    Oh wat herkenbaar!
    Ook ik heb een ziekte waarbij spierinspanning mijn conditie harder achteruit gaat.
    En vele maar zeggen: joh dat kun je toch nog wel, een stukje lopen of waarom heb je een elektrische rolstoel, rol toch zelf. Goed voor je conditie. Zelfs artsen snappen het soms niet omdat ze nog nooit van die ziekte gehoord hebben.

  • Rob Spangenberg
    04.09.2015 - 00:21 uur | Rob Spangenberg

    Hallo Kees
    Voor alle duidelijkheid, bedoel ik te zeggen uitermate goed geschreven (verwoord).
    Dus niet in de zin van o o o wat een mooi verhaal.
    Ik kan nog een beetje lopen, bij tijd en wijlen, na inname veel medicatie.
    rijd ik in mijn rolstoel op de jaarmarkt, zegt een wildvreemde kerel tegen me in mijn nek van achteren, hee wat is dat nou dan zie ik je in dat karretje rijden en dan zie ik je lopen. Op dat moment wil ik hierop ingaan edoch heb me ingehouden (gelukkig). I.LIKE PEOPLE VERRY MUCH??!!
    Met wederom vriendelijke groet Rob S. te Blokker

  • Rob Spangenberg
    04.09.2015 - 00:12 uur | Rob Spangenberg

    Beste Kees Wat een fantastische story, ik heb hier (sorry op mijn manier echt van genoten, grandioos. Ik had je in het verleden al eens geschreven, dat de levering
    rolstoel en aankoppelhandbike maar op zich liet wachten, resultaat nog steeds geen
    aankoppelhandbike als rolstoel! Ook de vastframehandbike vanaf aanvraag +- 2011 niet ontvangen. Na mijn laatste mail liet mijn contact persoon weten dat de raad het op 9 September mijn bezwaar zouden behandelen, dit uiteraard nadat ik
    op het spreekuur van 1 punt Hoorn heb laten weten een kort geding tegen de gemeente Hoorn aan te spannen. Wat een stelletje K Z KEN niet waar?
    Ik zal je er niet verder mee lastig vallen, ben blij dat je zulke goeie stukjes schrijft.
    Dat houd de moed er in, zelfs in de supermarkt rijd de schoonvader van mijn zoon
    voor de grap schuin van achteren tegen mijn rolstoel aan (leuk?) deze mensen beseffen niet dat dit absoluut niet grappig is, zonder hem te zien heb ik de kar vastgegrepen en met al mijn kracht een gier gegeven, zelfs toen moest ie nog lachen ( de lul ). Anyway wilde je toch bedanken voor je leuke tekst. Met vriendelijke groet, Rob Spangenberg

  • Rebecca Stahmer-Ikink
    03.09.2015 - 20:50 uur | Rebecca Stahmer-Ikink

    Ik vind het triest te lezen, dat er zelfs onder collega rolstoelers zoveel onbegrip is! Super column! En hopelijk komt er nu wat meer begrip voor mensen die ziektes hebben waarmee je gewoon niet kunt of mag sporten, terwijl iemand het juist dolgraag zou willen, maar zijn/ haar beperkingen heeft geaccepteerd.
    Heel veel sterkte en respect om hier over te kunnen en durven schrijven!

  • Yvonne Vd Horst
    03.09.2015 - 17:17 uur | Yvonne Vd Horst

    En zo is het maar net ow wat zal ik het ook graag willen maar het op de "been" uhmm overeind in mn stoel blijven en al mijn oefeningen daarvoor is al Topsport!

  • Liesbeth van Assche
    03.09.2015 - 16:43 uur | Liesbeth van Assche

    Wat een droom-verhaal Kees! Super geschreven!

  • Fab Brons
    03.09.2015 - 12:05 uur | Fab Brons

    Leuk stuk en volstrekt herkenbaar. 'Appeltje eitje' verwordt tot appeltje schillen. Mensen zijn niet in staat om door 'het niet zichtbare' het voor jou niet mogelijke te zien. Iemand die er gezond uit ziet, is per definitie gezond of je nu van buizen, slangen, bouten en moeren, pijn of andere sores aan elkaar hangt of niet. De club die wel kan en doet alsof is hier mede schuldig aan. . En dat is heel jammer. Het gekke is dat de paralympics veel hebben losgemaakt, maar dat het eerst doorslaat naar de andere kant voordat er weer nuancering ontstaat. Los daarvan: het continue moeten uitleggen is hondsvermoeiend: het ja, ik ben en blijf vrolijk maar helaas hebben mijn benen hebben een rothumeur.

  • Gerdien Schuring-Visch
    03.09.2015 - 11:29 uur | Gerdien Schuring-Visch

    Uit mijn hart gegrepen!

  • N. Houtriet
    03.09.2015 - 10:55 uur | N. Houtriet

    Heel "raak" geschreven. Bewegen, bewegen, bewegen is het modewoord. Dat bewegen niet voor iedereen even normaal is wordt vergeten. Ik kom niet verder dan twee keer per week (als het meezit) wat "trainen" onder leiding van mijn fysiotherapeute. Een lijf dat niet goed wil en een ernstig energietekort als gevolg van een chronisch progressieve ziekte laten me geen andere keuze.

  • Natascha Douma
    31.08.2015 - 20:00 uur | Natascha Douma

    Ik ben het helemaal met je eens. Gelukkig was het in dit geval een nachtmerrie maar het zal je maar overkomen. Ik kan sporten dat is het niet maar heb niet de behoefte om een sporter te zijn. Ik doe wat ik kan en ik fiets en dat vind ik prima. Heuveltjes af en zelfs maar een trap af met mijn rolstoel dat durf ik gewoon niet. Goed verhaal en ik hoop dat erover nagedacht wordt.

  • Mia Vosselman
    30.08.2015 - 20:44 uur | Mia Vosselman

    Ik vind dit een goed artikel omdat de schrijver behoorlijk de spot met zichzelf steekt! Daar houd ik van....
    Tevens is het een kleine verwijzing naar het dwingende karakter van deze tijd.. Je MOET meedoen, als buitenbeentje (omdat je niet kunt of gewoonweg niet wilt) word je bijna niet geaccepteerd.

  • Roger van de Werff
    30.08.2015 - 20:42 uur | Roger van de Werff

    Een leuk column over darten of schermen?
    Nou ik laat me verrassen kees!!!

    Greetz,

    Roger

  • 30.08.2015 - 20:10 uur | Kees de Jager

    Dank je Roger! IK heb het expres extreem en over the top geschreven. Mee eens dat je gewoon moet proberen wat je kan en wat verantwoord is. In dat 'darten' zit trouwens ook een leuke column…. in schermen ook;-) Oeps… Succes, collega!

  • Roger van de Werff
    25.08.2015 - 15:16 uur | Roger van de Werff

    Hallo Kees,

    kei goed artikel!
    Ik ben het volledig met je eens. Maar ik vind wel dat je nu van veel extreme sporten uit gaat. Ik heb tijdens mijn één jarige revalidatie steeds naar mogelijkheden gezocht van welke sporten ik wel kan doen. Neem bijvoorbeeld darten. Jaaah geen
    uitermate lichamelijk inspannende of moeilijke sport maar toch heel handig om je
    concentratie te trainen ennuh door mijn spasmen soms wel een beetje gevaarlijk omdat de darts soms vreemde richtingen kozen niet geheel naar het dartbord zal ik maar zeggen. Wat ik wil zeggen je moet gewoon dingen proberen als gehandicapte
    zodat je toch lekker bezig bent.

    Greetz,

    Roger