Navelstaren

22.01.2019 | Columns | 1505 keer bekeken
Navelstaren

Sinds enige maanden maak ik intensief gebruik van een rolstoel en een scootmobiel. Tot met afgelopen zomer liep ik nog met een kruk of een loopfiets. Door een val van de loopfiets en de gevolgen daarvan is het lopen grotendeels voorbij. Ik hoor nu bij de rollende mensen, een aparte en interessante categorie binnen de menselijke soort. De  meerderheid van de mensen heeft de gewoonte zich lopend voort te bewegen; als je dat niet doet hoor je dus per definitie tot een minderheid. Bij recepties, zoals nieuwjaarsrecepties word ik me daarvan extra bewust.

Als ik dan recht vooruitkijk zie ik mensen ter hoogte van hun navel of de bovenzijde van hun billen. Aangezien je de conversatie niet op het niveau van buik- of ruggespraak wil houden, kijk je veel naar boven.  Soms gaan mensen wat bukken, maar dat heeft ook iets ongemakkelijks. Het is prettiger als iemand gaat zitten. Het gesprek verloopt dan wat natuurlijker. Maar vaak ontbreken die stoelen en zie je bij recepties vooral hoge statafels.

Vanuit een rolstoel neem je de wereld om je heen anders waar. Je ooghoogte is veel lager dan wanneer je staat. Je komt ongeveer op dezelfde hoogte als een kind van zeven! Ik merkte dat pas ook bij een balie in een theater. Ik kon er net met mijn kin op leunen.

Bij de bakker bij mij in de buurt staat de pinautomaat op een toonbank, tussen de appelflappen, de gemengde koekjes en andere lekkernijen, op ruim 1,20 meter hoogte. Contactloos betalen is er nog niet mogelijk, dus het zelf betalen met een pinpas is voor mij lastig. Ik doe dat dan op de inmiddels ouderwetse manier, met contant geld. Sorry bakker, voor de extra tijd die dat kost!

Veel mensen die rolstoelgebonden zijn, zijn dat al vanaf jongere leeftijd. Bij mij is het een gevolg van een handicap, in combinatie met mijn leeftijd. Voor het eerst maak ik nu gebruik van het aanvullend collectief vervoer voor mensen met een beperking. Dankzij dat vervoer kan ik dingen doen die ik anders niet zou kunnen, zoals gaan zwemmen of naar een concert gaan. Uiteraard ben ik blij met die mogelijkheden, al heb ik ook wel heimwee naar de tijd dat ik dit vervoer nog niet nodig had en zelf in of uit een bus kon stappen.

Ik heb waardering voor de chauffeurs in het aanvullend vervoer; ze werken vaak onder druk om mensen te halen en te brengen in het drukke stadsverkeer en dat zoveel mogelijk binnen de gewenste tijd. Ze moeten daarbij ook steeds letten op de veiligheid van de passagiers, bijvoorbeeld door de rolstoel goed vast te zetten en beheerst te blijven rijden.

Als rollend mens maak je zo ook weer nieuwe dingen mee en kun je in beweging blijven. Dan hoef je niet te gaan navelstaren!

Bekijk & lees alle columns door José van Rosmalen.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (4)

Reageren
  • 26.01.2019 - 21:39 uur | Jose van Rosmalen

    Els en Eduardo, dank voor jullie reacties, als je gehandicapt bent, moet je je steeds weer opnieuw aanpassen. De maatschappij mag daarbij wel een handje helpen, zodat je je niet buitengesloten hoeft te voelen. Het helpt mij wel om er over te kunnen schrijven en om je gevoelens met anderen te delen.

  • Els Kerstens de Jong
    24.01.2019 - 18:55 uur | Els Kerstens de Jong

    Beste Eduardo ja wennen doet het niet maar overal is een oplosssing voor ( moet je wel in de buidel tasten) kost nogal wat maar er zijn rolstoelen die omhoog en omlaag kunnen, natuurlijk niet in WMO pakket dat wordt niet gezegd of gevraagd net zoals “aangepast” gewoon standaard de goedkoopste / daar ik van kruklopen ellebogen en schouders kapot cq vervangen zijn kan ik niet rollen / toen 2 j geleden man is overleden wielmotertje gevraagd wat denk je : Nee luxeprobleem dus. Sterkte Els Kerstens sinds 30 jaar vechten en 33 OKs verder geen medewerking Sterkte gewenst

  • Eduardo Hendrickx
    24.01.2019 - 17:41 uur | Eduardo Hendrickx

    Ook ik ben nu sinds mijn 54 jaar tot de rollende medemens gebombardeerd. Het is inderdaad een hele andere wereld. Je merkt dat stoepen allemaal richting straat rollen. Dat de zogenaamde op en af ritjes speciaal voor onze groep mensen eigenlijk net te stijl zijn voor mensen die in een rolstoel zitten. En dat je bij winkels tegen heel veel problemen aanloopt omdat je bijna nergens bij kunt of niet eens naar binnen kunt. Nee NL is eigenlijk nog helemaal niet zo rolstoel toegankelijk als dat de meeste mensen denken. Ik stoei nu sinds 5 maanden met mijn rolstoel en om eerlijk te zijn valt het me ontzettend tegen ook dat constant omhoog moeten kijken als mensen je aanspreken. Ik heb o.a. Ook fibromialgie en dan is dat echt een moeilijk en pijnlijk punt voor mij. Maar ik heb geen keus dus zal er aan moeten gaan wennen. Maar makkelijk is het zeker niet. Succes voor iedereen die er mee te maken heeft of krijgt.
    Mvg Eduardo H.

  • Els Kerstens de Jong
    24.01.2019 - 16:14 uur | Els Kerstens de Jong

    Lieve Josee wel lekker humorvol geschreven ook ik mag rollend door het leven dit was bijna dezelfde geschiedenis ik door verkeerde OK nu kwam ik maandag in ziekenhuis :pas gerenoveerd en wil mij aan de balie melden mooi niet goed dat ik een duwen bij me had want ik heb alleen een stem gehoord en onderkant balie gezien erg intresant was dat niet : een aantal jaren geleden stak ik daar mijn energie nog in door er wat van te zeggen maar nu onderga ik het maar :veel liefs van een mederoller Els Kerstens Roosendaal Blijf zoals je bent ,,, humor doet overleven doei doei