Niet alles is wat het lijkt

08.09.2016 | Columns | 989 keer bekeken
Niet alles is wat het lijkt

Een foto gemaakt op een dag dat ik heel verdrietig was. De dag, 18 januari 2010, waarop ik Dani moest loslaten...

Ik kom net terug van een condoleance. Vol met emotie kruip ik achter mijn laptop. Na een ernstig auto-ongeluk bleef een ‘mooi mens’ met onbeantwoorde vragen zitten. In die mate dat het leven niet meer leefbaar was.

Wat maakt het leven leefbaar? Wie zal het zeggen? Dit is voor iedereen anders. Vrolijk, enthousiast, behulpzaam en lief zijn de woorden die bij me opkomen als ik denk aan het ‘mooie mens’ van hierboven. In eerste instantie zou je het afscheid van dit leven dan ook totaal niet verwachten, maar wat schuilt er soms achter een lach?

Op de vraag: “Hoe gaat het?” antwoorden we negen van de tien keer “goed”. En als we dit al niet zelf antwoorden dan wordt dit antwoord veelal wel verwacht. Bovendien is het makkelijker en leuker om te zeggen dat alles oppie-toppie gaat.

Zelf lach ik ook altijd vriendelijk, maar voel ik me altijd zoals ik me voordoe. Op dit moment kan ik – naast het verdriet van het gemis – daar volmondig “ja” op zeggen. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu. Maar er zijn zeker andere momenten geweest in mijn leven. Was ik hier open in? Nee, eigenlijk niet.

En iedereen altijd maar denken: “die Monique, die is zo krachtig. Een echte doorzetter, die krijgt alles voor elkaar wat ze wil. Misschien lijkt dit wel zo, maar de meeste mensen zien en weten niet wat ik hier allemaal voor moet doen, omdat ik dit niet zeg. Er zijn periodes geweest dat ik de gordijnen het liefst dichthield en met mijn hulphond op de bank lag. En als ik dan buiten was, samen met Dani, en ik wist dat we alleen waren, schreeuwde ik soms keihard van woede, verdriet en frustratie. Praatte ik hierover? Niet echt… of ja, als zo’n periode weer voorbij was, dan vertelde ik hoe moeilijk het was. Door mijn gevoel niet op het ‘hoogtepunt’ te delen gaf ik niemand de gelegenheid en ruimte om er voor me te zijn.

De dingen waar ik tegenaan liep waren veelal alledaags als liefde, werk en moeten omgaan met vele mensen waar je niet van buiten kan. Maar wat als je leven door een ongeluk compleet op zijn kop wordt gezet? Hoe heftig is dat? Er klinkt een luid applaus wanneer je ‘ondanks je beperking’ zo goed bezig bent? Media (ook Support Magazine) laten graag de succesverhalen zien. Maar waarom is er geen ruimte voor het tonen en delen van boosheid en verdriet? Hoe lekker is het om gewoon te kunnen zeggen dat je je Kut voelt wanneer dit zo is?

Ik wil niet zeggen dat we daarmee kunnen voorkomen dat mensen het leven niet meer leefbaar vinden. Maar het zou het leven denk ik een stuk aangenamer maken als we ons masker afzetten en meer tijd aan elkaar zouden besteden, zodat we ook daadwerkelijk met elkaar kunnen delen hoe we ons echt voelen. In Support Magazine gaan we daar zeker ruimte voor maken, ook al moet ik nog bedenken hoe. Het blad ademt een positieve insteek en dat willen we zeker zo houden. Maar dat neemt niet weg dat we met eenzelfde toon meer ruimte kunnen geven aan alle oprechte menselijke emoties.

Bekijk & lees alle columns door Monique Wijnen(hoofdredacteur Support Magazine)

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (4)

Reageren
  • 17.09.2016 - 15:15 uur | Mario van Mechelen - van Wijngaarden

    Ik zeg altijd .Kijk niet wat je niet meer kunt .Maar kijk wat je wel kan .Met hulpmiddelen valt er best wat van het leven te maken .En bedenk ook je bent niet de enige en het kan altijd nog slechter . En als ze me vragen ja wat vindt jij het ergste .Dan zeg ik steevast alles eromheen .Met mijn handicap valt wel te leven alleen het gezeik er af en toe omheen .EN het onrecht wat ik soms voel . Waarom ik die 34 jaar gewerkt heeft overal voor moet betalen en een ander die nooit gewerkt heeft niet .Die dan alle zorg krijgt en ik niets .

  • 16.09.2016 - 18:55 uur | Joke de Bruijn

    Een goed artikel om te laten weten dat niet alles altijd halleluja is/kan zijn als je een beperking hebt. Het leven is sowieso niet altijd zaligmakend. Ik ervaar, met mijn beperking, dat er momenten zijn dat ik het bijltje er bij neer wil gooien. Ook in Supportmagazine mogen wel meer artikelen komen over zulk soort momenten. Iedereen heeft toch weleens een dip!

  • Frank Bes
    16.09.2016 - 16:51 uur | Frank Bes

    Helemaal mee eens. Leven is lief EN leed delen

  • 15.09.2016 - 11:07 uur | Eelke Kelderman

    Mooi Monique!