Omgedraaide rollen

15.03.2016 | Columns | 1322 keer bekeken
Omgedraaide rollen

‘Kan ik zèlluf’, zei mijn nichtje, toen ze een jaar of drie was en ik haar met iets wilde helpen. Al op jonge leeftijd wilde ze geen hulp. Ze wilde het zelf doen, ook al werd het dan soms een kliederboel of zat bijvoorbeeld haar broek niet helemaal zoals het hoorde. Moedig als ze was, deed ze dingen op haar manier. Ze had een goed voorbeeld aan haar twee oudere zussen. Die aapte ze na en verder had ze niemand nodig.
 
In de afgelopen jaren waarin ik zelf steeds meer hulp nodig had en dat niet altijd wilde aanvaarden, nam ik die zin over. ‘Ik kan het zelf wel’. Of, als ik echt even genoeg van alle hulp had of niet lekker in mijn vel zat: ‘Ik ben nog niet helemaal gehandicapt’. Niet echt leuk om te horen voor diegene die me wilde helpen, besefte ik later.
Ook mijn partner heeft die zin regelmatig gehoord. Hij bood vaak zijn hulp aan, die niet altijd door mij werd aanvaard. Gewoon omdat ik het zelf wilde doen. Hele discussies heb ik er met hem over gehad. Hij wilde me tien keer liever helpen, dan dat hij me later alsnog moest oprapen, omdat ik bijvoorbeeld zo nodig zelf iets uit de voorraadkast wilde pakken.
 
Hoe lang duurt het voordat je beseft dat het beter is om hulp te vragen?

Inmiddels begin ik in dat stadium te komen. En dat heeft één belangrijke reden. Met het vragen van  hulp kan ik mee blijven doen. Mensen uit mijn directe omgeving zijn bereid hulp te bieden. Het is een kwestie voor mij om over de figuurlijke drempel heen te rollen en het daadwerkelijk te vragen.
Als ik dit niet doe, blijf ik thuiszitten en word ik alleen maar chagrijnig, ten eerste omdat ik het zelf niet meer kan en ten tweede daardoor ook dingen mis, waar ik graag aan had meegedaan.

Mijn nichtje is inmiddels bijna tien en zit in groep zes van de basisschool waar ik vrijwilligerswerk doe.
De rollen zijn in de loop van de jaren omgedraaid. Zij helpt mij nu. Ze kan prima mijn rolstoel uit de auto halen zodat ik het stukje van ‘stuur tot aan kofferbak’ niet meer hoef af te leggen. Ze vindt het stoer om haar tante te helpen. En ik? Ik blijf het lastig vinden om te zien dat ik afhankelijk ben van haar. Maar ik weet ook, dat ik, doordat zij mij helpt, wel naar mijn vrijwilligerswerk op de basisschool kan. Dat is me heel veel waard. Blijven meedoen en me nuttig blijven voelen.

Dank je wel lieve mensen om me heen.
Dank je wel lieve Nancy.

Bekijk & lees alle columns door Liesbeth van Assche.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (8)

Reageren
  • Eliane Schout
    18.03.2016 - 21:48 uur | Eliane Schout

    Ontroerd.... mooi geschreven.

  • Marina Schut
    17.03.2016 - 12:03 uur | Marina Schut

    Hulp vragen was in het begin moeilijk tot mijn man met een opmerking kwam, het ging zo: "Heb jij vroeger met gehandicapten gewerkt? hoe ging dat? vond je het leuk?" Ik zei " ja, ik vond het fijn om te doen" Toen zei hij " Waarom gun je een ander dan het plezier niet pm te helpen als het nodig is? " Toen ging er daardoor bij mij de knop om en nu kan ik prima hulp vragen en accepteren. Ik zeg altijd als we iets in groepsverband doen, "ik ben niet zielig, kan me prima redden en ik zal vragen om hulp als het nodig is" Dit is voor de anderen prettig want dan hebben ze het gevoel dat ze moeten vragen of ze helpen kunnen.

  • Mirjam Don
    17.03.2016 - 11:15 uur | Mirjam Don

    Ik heb vaak last van mijn rug een moet soms vragen of iemand iets voor mij doet. Hoe moeilijk dat ook is, ik merk dat anderen het fijn vinden om iets voor mij te doen. Ik zie het dus niet als afhankelijkheid.ik die altijd veel voor anderen en hiermee geef u ik anderen de gelegenheid iets voor mij te doen. Omdenken, probeer het eens Liesbeth. geeft een heel ander gevoel.

  • Lenie Voorn
    15.03.2016 - 19:22 uur | Lenie Voorn

    Lieve Liesbeth,

    Wat herkenbaar, maar ik besef gelijk hoe ik met het zelfde zit te tobben. Bedankt dat je mij een spiegel voor houdt!

  • Kees de Jager
    15.03.2016 - 15:16 uur | Kees de Jager

    Weer treffend geschreven Liesbeth! Het is ook een groeiproces bij de meesten van ons., de balans vinden in onze (on)mogelijkheden.
    De balans tussen onze trots, ons streven naar zelfstandigheid, maar anderzijds ook durven te vragen, en slim met onze energie omgaan.
    Helaas is er bij beleidsmakers weinig begrip voor deze kant van leven met een handicap. Ze zien liever dat wij zelf de schoonmaak doen, dan dat wij onze energie in vrijwilligerswerk stoppen. Beide dingen zijn overigens nuttig en nodig, maar wij moeten noodgedwongen keuzes maken.
    Succes met jouw zoektocht naar balans, nu ik 63 ben begin ik het te leren, je ligt dus voor ;-)

  • Kitty Bakker
    15.03.2016 - 12:13 uur | Kitty Bakker

    Heel herkenbaar, Liesbeth! Ik kan ook alleen maar mijn vrijwilligerswerk doen, omdat ik voor sommige huishoudelijke klussen hulp krijg. Die huishoudelijke klussen vragen te veel van mijn energie! Maar het heeft bij mij ook wel even geduurd voordat ik dat wilde aanvaarden!

  • Carina Thedinga
    15.03.2016 - 12:02 uur | Carina Thedinga

    Mooi artikel, Liesbeth. Wanneer aanvaard je hulp, en wanneer fiks je het zelf? Alle mensen kennen dit dilemma, gehandicapt of niet. Het is belangrijk om je gevoel van eigenwaarde te behouden, dat vergemakkelijkt de aanvaarding van hulp. En DAT hangt weer van je stemming af.

  • Marjan Torres
    15.03.2016 - 11:39 uur | Marjan Torres

    Lieve Liesbeth je hebt het heel goed verwoord het valt ook niet mee je weet dat je ons ook kan vragen als ik iets voor je kan doen liefs Marjan