Ontoegankelijkheid voelt zo

22.01.2016 | Columns | 1117 keer bekeken
Ontoegankelijkheid voelt zo

Toen ik naar het Tweede Kamer debat over het VN verdrag en het amendement van Otwin van Dijk luisterde, vroeg ik me af of de leden die hier tegen waren, überhaupt nagedacht hadden over hoe ontoegankelijkheid voelt.

Voor mij voelde het zo:

Toen Jonas op een leeftijd kwam om naar de crèche te kunnen gaan, liepen we met ons drieën de straat over naar de school. Ze hadden een ‘Open Huis’ weekend. De deuren van het kleine gebouw waren open, maar er was een probleempje – mijn wielen konden niet over de drempel. Dit was niets nieuws voor mij, maar ik begon me al zorgen te maken over hoe ik Jonas naar binnen moest brengen als mijn man er niet bij was om mijn rolstoel te kantelen, zodat ik er wél overheen kon.

Binnen ging Jonas meteen spelen met de andere kinderen. Ik zag hoe blij hij was, maar ik werd verdrietig, want ik realiseerde me dat ik de enige moeder was die moeite had met zoiets eenvoudigs als haar kind naar school te brengen. Het idee dat ik hem al buiten zou moeten achterlaten vond ik niks. Alle anderen hingen de jasjes op en brachten hun kind in de klas. Waarom zou ik daar geen recht op kunnen hebben?

Toen ik met mijn man naar de juffrouw ging om de papieren voor Jonas’ inschrijving in te vullen werd ik begroet met: ‘Hallo mevrouw Martens. Het spijt me dat u vandaag problemen had om hier binnen te komen. U bent de allereerste ouder met een rolstoel. Ik zal de gemeente bellen om er voor te zorgen dat er hier een opritje voor u gemaakt wordt. Dat gebeurt natuurlijk niet van vandaag op morgen, maar als Jonas hier begint zullen we wel iets hebben.’

Ik was oplucht. Ik hoefde niet eens iemand lastig te vallen om te vragen voor een oplossing. Alles werd geregeld en Jonas zou op dinsdag ‘s morgens en donderdag ‘s middags naar deze crèche gaan.

Passage uit mijn boek Zoevendemamma Altijd De Hort Op.

Bekijk & lees alle columns door Christine Regber-Martens

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (4)

Reageren
  • Christine Regber-Martens
    06.02.2016 - 13:26 uur | Christine Regber-Martens

    En zo blijven we "vechten" om ergens binnen te komen!

  • lidy van lankeren
    04.02.2016 - 15:00 uur | lidy van lankeren

    In Bergambacht zijn de basisscholen 2 etages hoog. De jongste klassen beneden en de hogere klassen boven. Helaas betekent dat voor rolstoelrijdende ouders dat zij hun kind niet even op kunnen halen om mee naar de dokter te gaan.... er is geen lift, in beide scholen. Door toedoen van het gehandicaptenplatform is er wel een stoeltjes lift gekomen voor moeilijk te been gaanden.

  • Christine Regber-Martens
    26.01.2016 - 15:15 uur | Christine Regber-Martens

    Dan hadden jij en ik geluk dat de leerkrachten van de basisschool ’s dit onacceptabel vonden. Er zijn genoeg mensen die zich ontoegankelijkheid niks van aan trekken.

  • Sandra zwagerman
    25.01.2016 - 10:30 uur | Sandra zwagerman

    Hoi,
    ik heb precies die ervaring bij de basisschool van mijn zoon. Dat ik niet binnen kon komen vonden ze onacceptabel. De stoep omhoog en ineens ben je toegankelijk. En dit was in 1999. Inmiddels is hij 20 en studeert in Edinburgh. Daar zag hij, mn in het vervoer dat ook in de trein een drempel was. Binnen no time was er een mannetje, bellen van te voren was een extra service, maar niet de standaard.