Rollende rakker

24.12.2018 | Columns | 1082 keer bekeken
Rollende rakker

Ik ben een lopende roller of een rollende loper, het is maar hoe je er tegenaan kijkt. Mensen denken vaak dat je alleen in een rolstoel zit als je een dwarslaesie hebt, als je echt geen stap kunt lopen, maar ook hier zitten vijftig tinten tussen zwart en wit.

Er zijn ontzettend veel redenen voor het gebruik van een rolstoel (zelfs voor misbruik ervan trouwens). De bekendste is het niet kunnen gebruiken van je benen, maar er is ook zoiets als het niet goed kunnen gebruiken van je benen, of het niet lang kunnen gebruiken van je benen. Ik kan bijvoorbeeld prima lopen in huis, nou ja, ik doe aan de pinguïnhop, of de wiebelpophop bij vlagen, maar in mijn ogen is dat een soort van lopen. Ik mis stabiliteit, ik heb mijn gewrichten een soort van de ruimte gegeven en daardoor hang ik in mijn banden als de Nederlandse Amerikaan; van voor naar achter, van links naar rechts. Ik ben als zo’n tuimelclowntje, ik wiebel, de ene keer iets meer, de andere wat minder. Hoe dan ook, ik loop, niet zo ver en niet zo lang, vandaar de stoel.

Je hebt dus niet-lopers en een-beetje-lopers (soort van niet-compleet-lopers). Daarnaast heb je de mensen die graag willen, maar niet zover kunnen. Dit hoeft niet noodzakelijkerwijs in de benen te zitten, ook een gebrek aan energie kan een reden zijn voor een rolstoel. Of een gebrek aan lucht, of niet kunnen staan door bijvoorbeeld een op hol slaand hart of een sterk wisselende bloeddruk. Er zijn tig redenen voor het gebruik van een rolstoel. 

Er is ook een ruime keuze in stoelen, je kunt zelf rollen, geduwd moeten worden, gedeeltelijk aangedreven of misschien volledig elektrisch, of alles daartussen. De keuze is reuze, al ben je wel afhankelijk van hulp van buitenaf, een rolstoel is geen goedkope ‘accessoire’. Logisch, dan wil iedere luiaard zo’n hip item onder z’n kont (al is het maar voor het fijne parkeren of de vermeende voorrang in de pretparken). Nee, alle gekheid op mijn stokje, je gaat er niet inzitten voor de lol (of de luiheid). De overstap van lopen naar rollen gaat gepaard met een heel acceptatieproces.

Mijn reactie op de stoel, een jaar of zes geleden was ‘nooit ga ik erin!’ en dat meende ik! Wat ik toen nog niet wist is dat ik langzaam zou gaan verpieteren achter de geraniums. Mijn wereld werd steeds een beetje kleiner, het begon met niet meer ‘uit’ kunnen. ‘Uit’ als een dagje winkelen, dierentuin, dat soort dingen. Ik liep van bankje naar bankje. Was uitgeput, zere benen, zware boetes. Het ging niet meer, mijn gewrichten konden mij niet meer dragen. Ik betrapte mijzelf op enige jaloezie richting een rolstoelgebruiker in het revalidatiecentrum en dat was de eerste stap. Langzaam kwam het besef dat ik dan misschien nog wel een stukje kon lopen, maar dat ik daarmee het huis niet meer uitkwam. Ik legde mijn observaties neer bij mijn fysio en samen kwamen we tot de conclusie dat ik toch echt wielen nodig had, onder mijn kont, een linkse en een rechtse.

De eerste uitstapjes waren spannend, een lomp leengevaarte, ik schaamde me rot. Maar ik kwam weer buiten, ik ben eerlijk, de schaamte overheerste. Toen kwam mijn Quickie, mijn mooie, stoere, hippe stoeltje. Wat was ik blij! Van een leien dakje ging het nog niet, mijn aangedreven wielen bleken zeer storingsgevoelig en zo werd ik te vaak geduwd naar mijn eigenzinnige zin. Ik overschreed de drempels en leerde accepteren. In het begin durfde ik mijn stoel niet uit, bang voor wat mensen zouden zeggen, voor oordelen. Dan kun je lopen en durf je niet. Dat doen mensen met je, ze maken onzeker.

Inmiddels is er een compleet wagenpark. Heb ik naast mijn Quickie een scoot (versierd met bloemen) en Alex (mijn elektrische rolstoel). Ik loop nog steeds, in huis, maar ook in winkels. Ik stap in- en uit, ik ben niet verantwoordelijk voor wat een ander vindt en denkt. Ik leef mijn eigen leven, zonder schaamte. Ik geniet op wielen en ben er dankbaar voor. Mijn wielen zijn mijn benen, nee, ze zijn beter dan mijn benen en dat geeft niks. Ik ben weer compleet!

Bekijk & lees alle columns op SupportBeurs.nl door Martine Reesink.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (5)

Reageren
  • 02.05.2019 - 19:50 uur | de Jong

    Wat is dit artikel herkenbaar voor mij. 30 jaar geleden heb ik van de neuroloog te horen gekregen dat ik MS heb. Met dat ik na 15 jaar een scoot via de gemeente had gekregen, heeft deze 1 jaar ongebruikt in de schuur gestaan. Tot er onverwachts vrienden op bezoek wilden komen. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en alleen de nodige boodschappen te gaan doen. Wat was het Héérlijk om zonder echtgenoot de boodschappen weer te kopen. Het schaamtegevoel was meteen verdwenen. Ondanks dat mijn lichaam fiks achteruit is gegaan, maak ik elke dag gebruik van mijn scootmobiel. Wat een vrijheid heeft deze mij gegeven..

  • 18.01.2019 - 10:55 uur |

    Hoi Marije,

    Misschien zijn e-motion wielen van de firma Alber iets voor Tom? Zelf rollen zonder veel kracht te hoeven zetten. Vergelijkbaar met een elektrische fiets.

    groetjes,
    Sandra

  • Marije Boender
    15.01.2019 - 13:00 uur | Marije Boender

    Hallo Martine Reesink,

    Wat fijn om jouw column tegen te komen! Mijn zoon (net 14 jaar) is ook zo'n beetje loper, en samen zijn we zoekende naar wanneer nou welk hulpmiddel en als het even kan een niet al te ver uitpuilende schuur... We hebben inmiddels een rollator, een duwrolstoel, een elektrische driewielfiets, een hoverboard met karretje en sinds kort een elektrisch aankoppelwiel voor de rolstoel.
    Die laatste aanwinst zorgt ervoor dat Tom min of meer zelfstandig is bij dagjes uit, waar we hem voorheen altijd duwden. Maar hij is niet zo bruikbaar als we gehoopt hadden in het OV, toch te groot en de gashendel is iets te gevoelig. En bij het boodschappen doen, kan hij juist niet in- en uit die rolstoel, waardoor de hoop op zelfstandig boodschappen doen nog niet vervuld is.
    Kan jij ons vanuit jouw gebruikerservaring nog verder adviseren? Wanneer gebruik jij welk hulpmiddel, waarom heb je naast een scootmobiel ook nog een elektrische rolstoel? Ik merk dat ik die electrische rolstoel uitstel, omdat ik bang ben dat Tom dan minder gaat bewegen, hoe is dat voor jou?
    Ik zou het leuk vinden om van je te horen, maar begrijp het ook als je daar niet aan begint;)

    Met vriendelijke groet,
    Marije (moeder van Tom)

  • Joanita van Gennip
    12.01.2019 - 17:43 uur | Joanita van Gennip

    Ik zit nu 3 1/2 jaar in rolstoel ook dwarslaesie door 3 dubbele nekhernia een beschadiging aan ruggenmerg op gelopen . Ik kan gelukkig ook nog in huis lopen of klein stukje in de winkel. Er zijn inderdaad mensen die vragen hoe het komt dat je een dwarslaesie hebt en toch nog kan lopen? Eigenlijk ben ik ze geen uitleg schuldig, maar doe dat dus wel. dus dit verhaal heel herkenbaar voor mij.

  • gert poortman
    10.01.2019 - 16:09 uur | gert poortman

    het zijn inderdaad jou benen sommige mensen snappen dat niet altijd
    mijn vrouw had het zelfde maar met de acceptatie ging het steeds beter ook het genieten van buiten rijden