Schokkend

04.05.2017 | Columns | 353 keer bekeken
Schokkend

Ik zag vrijdag 14 april bij de DWDD een heel schokkend interview.
Mathijs van Nieuwkerk interviewde Eddie Baflo, wiens 29 jarige dochter vermoord is door een uitgeprocedeerde jonge asielzoeker.

Deze asielzoeker schoot vervolgens een politieagent dood door het hoofd. De asielzoeker, Samari, was door de asielprocedure zwaar depressief geraakt en kreeg daarvoor het medicijn Paroxine. Dit medicijn staat bekend om de ernstige bijwerkingen waardoor dat in de VS zelfs tot moord en zelfmoord heeft geleid.

Samari had in eerste instantie levenslange celstraf gekregen maar in hoger beroep is dit omgezet in 6 jaar cel en TBS omdat het hoger gerechtshof hem ontoerekeningsvatbaar achtte tijdens de moord.
De heer Baflo heeft samen met Samari een boek geschreven over de gebeurtenis. Ondanks dat Samari zijn dochter vermoord heeft toonde hij volle begrip en compassie voor de moordenaar en legde de complete schuld en verantwoording bij het gebruikte medicijn Paroxine.

Dan de terechte vraag van van Nieuwkerk: had dit medicijn dan wel voorgeschreven moet worden als zulke ernstige bijwerkingen bekend zijn?
En nu komt het schokkende: Psychiater professor Jim van Os, medisch manager van het UMC van Utrecht, zegt met droge ogen het volgende: Paroxine moet heel geleidelijk milligram gewijs afgebouwd worden. De pillen zijn alleen verkrijgbaar in 10 milligram en 5 milligram strips zoals de verzekeraars dat voorschrijven en de farmaceutische industrie ze ook verpakt, dus daar ligt eigenlijk de verantwoording.

Ik zit intussen op het puntje van mijn stoel met open mond te kijken en verwacht de logische vraag van van Nieuwkerk maar die komt niet!
Mijn eerste vraag zou namelijk zijn geweest: en kan de behandelende psychiater dan geen milligrammetje of zo van zo'n pilletje afsnijden? Dat lijkt mij toch een voor de hand liggende vraag of niet?

Maar die vraag kwam niet!! Van niemand trouwens die daar aan de tafel bij Van Nieuwkerk zat. Wat een ongelofelijke slechte journalistiek omdat men geen kritische vragen durfde te stellen of te twijfelen aan wat psychiaters zeggen en ook omdat het zo normaal en populistisch is om het groot kapitaal in de vorm van verzekeraars en de farmaceutische industrie tot zondebok te verklaren.

Ik zou zeggen: patiënten aller landen verenigt u en vorm een vuist en ga met hamer in cirkel de psychiaters en psychologen te lijf en bevrijdt u van de jarenlange onderdrukking door deze heren!

"Psychologie en psychiatrie is de verzuchting van schepsels in nood, behaaglijkheid in een harteloze wereld, geest in toestanden van afstomping. Zij is de opium van het volk".
(Die laatste zin is trouwens van Karl Marx in een iets andere vorm, maar heel toepasselijk).

Door zijn niet gestelde vraag is Matheis van Nieuwkerk voor mij eeuwig van zijn voetstuk gevallen als integer journalist.

Bekijk & lees alle columns door Roger van de Werff.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (2)

Reageren
  • 28.05.2017 - 11:15 uur | Roger van de Werff

    Beste Mijnheer Burgs,

    ik begrijp uw reactie maar dat is mijn stelling helemaal niet en ik twijfel ook niet aan de integriteit van de heer van Os. Waar het mij om gaat is dat er géén kritische vragen worden gesteld naar zaken die naar mijn idee tamelijk eenvoudig zijn. Er wordt te gemakkelijk verantwoordelijkheden doorgeschoven naar andere partijen.
    Behandelaar, farmacie, verzekeraar. Ik ga er in de eerste instantie van uit dat de verantwoordelijkheid bij de behandelaar ligt daar hier de professionaliteit behoort te liggen voor de gekozen behandeling en níét bij de verzekeraar of farmacie want zij maken de keuze voor welk medicijn gebruikt gaat worden. Dat heeft dus niets te maken met de schimmige wereld van verzekeraars maar bij de schimmige wereld
    van de psychiatrie.

  • Karel Burgs
    27.05.2017 - 13:13 uur | Karel Burgs

    Ik zou zeggen: Jim van Os is juist een voorvechter voor patiënten in de psychiatrie en probeert in elk geval nog bruggen te bouwen. Het geheel is veel te complex om steeds het balletje over en weer te schuiven, de discussie over medicatie nog in volle gang. Niemand weet het meer precies dus alle stellige meningen van alle kanten lijken soms voorbarig. De visie van van Os is in elk geval, in tegenstelling tot veel andere psychiaters, medicalisering tot een minimum te beperken. Er zijn veel mensen die ooit met de psychiatrie te maken hebben gehad blij dat er nu juist door mensen als hem ook anders naar de zaken gekeken wordt en er zijn veel mensen die weinig vertrouwen in de schimmige wereld van verzekeraars hebben en niemand van de patiënten kan weten of er daadwerkelijk belangenverstrengelingen plaatsvinden. En niemand weet precies van te voren hoe iemand op medicatie gaat reageren. Het is vooral ernstig en diep treurig en daar zou het over moeten gaan in plaats van naar elkaar wijzen. Hoe kan ellende door psychiatrie of behandeling of neoliberale belangen of de samenhang hiertussen zoveel mogelijk voorkomen worden en wat moet iedereen hier voor doen of laten. Dat weet nu niemand lijkt het wel.