Staarders en Beeldvorming

26.11.2018 | Columns | 1340 keer bekeken
Staarders en Beeldvorming

Iedere gehandicapte kent ze. Mensen die minutenlang naar je staren als je voorbij rolt of een transfer maakt naar je auto. Staarders zijn er in alle leeftijden, maar toch het meest bij kinderen en ouderen. Ze kijken naar je of ze nog nooit iemand met een beperking hebben gezien, hoewel de media ons toch vaak ‘zielig’ in beeld brengen.

Beeldvorming

De Telegraaf laat graag wanhopige mensen zien, die hun aangepaste auto of scootmobiel zijn kwijtgeraakt door starre ambtenarij.

Ondernemersbladen tonen graag een door scootmobielers verwoeste winkel.

En Veilig Verkeer Nederland showt een lege Booster in een sloot. Had het slachtoffer maar een rijvaardigheidstraining moeten volgen.

Goede doelen-organisaties laten ons hartverscheurend kinderleed zien. Dat maakt de actie-opbrengst groter. Het (goede) doel heiligt de middelen.

Zorgverzekeraars en Thuiszorgorganisaties gebruiken echter het liefst beelden van gezonde senioren, om de indruk te wekken dat je fit blijft als je klant bij hun bent.
Maar er zijn ook doodgewone happy rollers hoor! En dan bedoel ik niet de bungee jumpende soort, maar de gewone roller die de balans in zijn leven (niet alleen in zijn achterwielen) gevonden heeft.
Die zouden vaker getoond moeten worden, voor een beter evenwicht.

Waar vinden we de staarders?

Overal, maar het meeste in kleine dorpjes. Ook daar zorgt men liefdevol voor gehandicapten, maar staren ze wel na.

Ik heb een licht spastische nicht uit een streng gelovig dorp in de Biblebelt. Als therapie gaat zij 2 x per week zwemmen. Eerst deed ze dat in haar eigen dorp, maar na nagestaard en nageroepen te zijn (‘kijk, dat mins is ongelokkig') zwemt ze nu in een stad verderop. Daar is men minder gelovig, maar wel beschaafder.

Wat doen we tegen staarders?

Grofweg kun je een onderscheid maken tussen kinderen, onbeschofte - en nieuwsgierige staarders. Kinderen vragen bijvoorbeeld onbevangen ‘Heb jij een gebroken been?’ ‘Ja, drie!’ antwoord ik dan. Meestal volgt er een leuk gesprek. Een jochie zei laatst ‘je auto lijkt wel een Transformer!’

Sssstttt… dat is het ook, antwoordde ik met een knipoog.

Bij onbeschofte staarders moet je door de zure appel heenbijten. Met terugstaren loopje zelfs het risico dat ze agressief zeggen ‘doe effe normaal.’

Met nieuwsgierige staarders ga ik kort in gesprek. Vaak zijn ze gewoon benieuwd hoe je hulpmiddelen werken. Die knipperende lampjes in mijn rolstoelwielen? Da’s een hulpmotortje, net zoals bij een elektrische fiets.

Vervelender is het als ze vlakbij minutenlang staan staren hoe ik de achterdeuren van mijn bus met een afstandsbediening open, waarna de rolstoellift er uit zoeft.

‘Tjonge, het is toch maar mooi wat de Overheid allemaal voor jullie doet’ zei laatst een staarder, nadat hij zijn nieuwe Jaguar naast mijn oude busje hadgeparkeerd.

Steigerend op mijn achterwielen zei ik verontwaardigd: ‘Dat was 30 jaar geleden! Dit heb ik grotendeels zèlf bij elkaar gesprokkeld en het restant dubbel terugbetaald via eigen bijdragen!’ Tevreden glimlachend over het effectieve rechtse beleid, liep hij door.

Bekijk & lees alle columns door Kees de Jager.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (6)

Reageren
  • Peter Ottervanger
    07.12.2018 - 14:00 uur | Peter Ottervanger

    Het artikel vind ik wat overtrokken, bij ons in het dorp kan ik probleemloos de winkels in en als ik met mijn handbike 20 km verder fiets naar Rotterdam word er wel gekeken (niet gestaard) naar dat stukje techniek wat ons in staat stelt om ons te vervoeren en zelfstandig te zijn en word vaak beloond met een omhoog gestoken duim (niet middelvinger). Ook bij de wielrenners die mij regelmatig inhalen (niet andersom) word de duim opgestoken. Je kan je eigen zielig gedragen of gewoon normaal jezelf zijn.

  • Marjo v Vugt
    06.12.2018 - 19:26 uur | Marjo v Vugt

    in de begintijd van mijn rolstoel wel een paar vervelende opmerkingen gehad en dan zelfs nog van mensen die je kent. Nu heb ik mijn rolstoel via een PGB en dan denken mensen een lollige opmerking te maken door te zeggen : ooh je hebt je rolstoel van de gemeente , daar hebben wij allemaal aan mee betaald , kunnen we hem ook wel een keer lenen. Ik ben dan ook wel zo adrem om te zeggen dat ze dan ook de eigenbijdrage en mijn beperking erbij moeten nemen!
    Mijn eerste rolstoel was met emotionwielen en als mensen of kinderen keken zei ik : mooi hè die lampjes en dat het was om te laten zien hoevol mijn accu nog was , of iets vroegen dan vertelde ik het gewoon. Nu heb ik een vette rolstoel die voor mij mijn zelfredzaamheid weer wat terug geeft (heb in een maand tijd al 150km gemaakt) en mensen reageren en vragen altijd op een positieve manier.

  • 06.12.2018 - 14:08 uur | Jeannette Loohuis

    Ik ervaar het juist andersom, kinderen vindt ik heel erg meevallen en ouderen ook, wel de opmerkingen van omstanders als ook ik in/uit de onze bus kom met de lift, hoe fantastisch als dat is dat dit zo kan, ik merk ook dat mensen denken dat dit vergoed krijg(was het maar waar) als ik dan uitleg dat ik dit toch echt gerealiseerd heb met heel flink sparen en een kennis die automonteur is, merk ik toch meestal wel verontwaardiging. En weet je iedereen staart naar iets of iemand die afwijkt, wordt het heel erg, wil de opmerking “hebben je ouders je niet geleerd dat staren onbeleefd is ook nog wel eens helpen” laat trouwens nooit gebeuren dat ze degene die bij je is aanspreken in plaats van jou, niet pikken!

  • N. Voogd
    06.12.2018 - 13:53 uur | N. Voogd

    Zeg je nou dat zogenaamde strenggelovigen onbeschaafd zijn? Nogal kort door de bocht, en onterecht. Ik kom namelijk uit wat een strenggelovig gezin genoemd wordt. Wij werden geleerd niet naar mensen te staren. De mensen die naar mijn verstandelijk gehandicapte zoon staren alsof ze een alien zien, hebben voor zover ik dat kan nagaan meestal een andere achtergrond.
    De staarders hebben misschien vooroordelen over mensen met een beperking - maar vooroordelen zijn jou blijkbaar ook niet vreemd (zoals verderop in je column nogmaals blijkt).

  • 06.12.2018 - 13:25 uur | Mario van Mechelen - van Wijngaarden

    Tja ik vroeg een tijdje geleden aan een vriendin van mij wat is nu het raarste wat jij ooit hebt meegemaakt (zij gebruikt een handrolstoel) .Waarop haar zus al meteen hard begint de lachen , en mijn vriendin me verteld of ik een lolly moest . En dat vroegen ze aan haar zus . En mijn vriendin is in de 40 . het was zij haar zus dat ze niet over de balie kon anders was ze ontploft . Ik zelf zit in een elektrische rolstoel en heb zeker 100den keren moeten uitleggen wat ik mankeerde en waarom in in een elektrische rolstoel zit .Op gegeven moment was ik het zat me te moeten verantwoorden en zij tegen een ex collega dat ik te lui was om te lopen . Waarop hij zij joh doe normaal . Net toen ik het wilde uitleggen kwam een andere ex collega eraan gelopen met de vraag wat mankeer jij . Waarop die andere collega zij ja nu snap ik het . Rare situaties heb ik nog nooit meegemaakt .Maar als ik voor elk geouwehoer achter mijn rug een euro kreeg was ik nu rijk geweest denk ik .

  • 29.11.2018 - 11:25 uur | Pia Hendriks

    Yep, toen ik ooit in een bus klom, zittend op de traptreden, was er iemand die zich waarschijnlijk belangstellend(ramptoerisme) mijn gekluns van een afstand bekeek.
    Staren is heel vervelend. Maar hoe kan ik dit veranderen?