Tot ziens

19.06.2019 | Columns | 1455 keer bekeken
Tot ziens

Het is zondagochtend. Ik word wakker van mijn wekker. De thuiszorg komt zo.

Niet elegant en met moeite ga ik zitten in mijn rolstoel. Ik merk dat de rechterrem wel erg los zit. Platte band. ‘Nee hè?! Wordt het zo’n dag?’ zeg ik hardop. Moeizaam rollend ga ik eerst maar eens een bakje koffie zetten om daarna te bedenken hoe ik deze situatie op de zondagochtend ga aanpakken.

Ik besluit om de thuiszorg af te wachten. Zodra ik daarna spic en span weer in mijn rolstoel zit, bel ik Welzorg. ‘Wij zijn op dit moment gesloten.’ zegt een opgenomen stem, maar voor dringende reparaties mag ik toch op ‘1’ drukken. Een vriendelijk dame neemt op en ik leg de situatie uit. Eerst worden mijn gegevens gecheckt. Jawel, ik ben echt Liesbeth met een platte rolstoelband. Ze schakelt me door en even later hoor ik de bekende stem van een monteur die al vaker dingen voor me heeft opgelost. Hij zegt dat hij er over drie kwartier is. Mijn humeur krabbelt een beetje overeind. Er is hulp op komst.

Afhankelijk zijn. Ik blijf het lastig vinden. Soms zou ik willen dat er altijd een rolstoel op reserve in mijn berging staat, maar zo werkt het niet bij de WMO. Een lopend mens heeft ook geen set reserve benen in z’n garage staan, denken ze daar vast. Dus is het even behelpen, moeilijk rollen op een platte band en wachten op hulp. Ik zeg tegen mezelf dat ik blij ben dat ik thuis ben en niet onderweg. Uit ervaring weet ik dat het dan een stuk onhandiger is en je bent ook nog aan de (weer)goden overgeleverd.

Positief blijven of niet, toch kost zo’n gebeurtenis energie, ook al zit ik letterlijk te wachten op hulp. Het organiseren van die hulp plus het super afhankelijk voelen, is niet leuk en onbewust maak ik me daar druk over.

Nadat de band is vervangen, de monteur tot ziens heeft gezegd en is vertrokken, overvalt me een intense vermoeidheid. Ik ben dus maar op bed gaan liggen.

Rond half drie die middag word ik wakker, kijk op m’n gsm en zie een appje van mijn pa met de vraag of ik om de koffie kom. Ik zorg dat ik er wat wakker uitzie, hevel mezelf over in mijn elektrische rolstoel en vertrek. Afleiding en gezelligheid plus daarna nog even uitwaaien in een Zeeuwse polder geeft me weer positieve energie.

De monteur van Welzorg zal ik nog vaker nodig hebben. Dat is nu eenmaal zo als je jezelf dagelijks voortbeweegt op een frame met wielen. Maar ik hoop dat zijn ‘tot ziens’ bij de voordeur toch weer een tijdje duurt.

Bekijk & lees alle columns door Liesbeth van Assche >

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren