Uitkeringsplezier

29.08.2018 | Columns | 7052 keer bekeken
Uitkeringsplezier

Ik las net een stuk over hoe één persoon een chronisch zieke aan het twijfelen kan maken, wat de impact is van een opmerking op je toch al wankele gestel. Het punt van twijfel zijnde ‘mag een chronisch zieke leuke dingen doen’.

Het is zo herkenbaar, als chronisch zieke ‘uitkeringstrekker’ wordt je gedrag onder een loep gelegd. Je moet er volgens veel mensen ziek uitzien, niet met een lach door het leven gaan, je bent ziek, dan lach je toch niet! Leuke dingen doen kan ook niet, bij sommige mensen lijkt de gedachte dat je naar een pretpark kunt gaan onverteerbaar. Als je dat kunt, kun je ook wel werken! Ik ken ze ook, de mensen die zo tegen mij aankijken. Leuke dingen doen lijkt een misdaad tegen het systeem, het systeem zijnde het vangnet dat wij hier hebben, de WIA uitkering. Alsof je deze uitkering kunt krijgen bij een pakje pleisters. Mensen hebben geen idee hoe beroerd je er tegenwoordig aan toe moet zijn om in aanmerking te komen voor deze uitkering. Op een knop kunnen drukken is volgens het UWV al genoeg om werk te kunnen verrichten (u kunt nog brugwachter worden).

Zoals geschreven, ook ik ken ze, de mensen die vinden dat je als je niet meer werkt voor je geld én daarvoor een uitkering krijgt, je slechts nog als een zielig vogeltje op de bank mag liggen. Plezier maken en ‘ziek’ zijn gaan in het hoofd van deze personen niet samen. Zij gaan compleet voorbij aan de mentale gezondheid van de fysiek ‘ziek’ zijnde persoon. Ik hou van leuke dingen doen, ik zou graag na een week werken een avondje uit gaan, of een spelletje doen. Helaas is mijn energieniveau na een week liggen nog steeds niet hoog. Leg ik mij hierbij neer? Nee, niet altijd, als de mogelijkheid zich voordoet ga ik mee.

En zo zie je mij soms in de bioscoop, in een pretpark of met mijn ‘zware’ camera in mijn handen op het station, soms loop ik daar zelfs bij (mijn rolstoel in de aanslag). ‘Als ze dat kan, kan ze ook werken’, ik zie het ze denken, de mensen die walgen van de uitkeringstrekker. Wat zij niet zien zijn de gevolgen. Zij zien niet hoe ik de avond en nacht bibberend in bed lig, zij zien niet de koorts, de extreme vermoeidheid. Zij voelen niet de extra pijn die dit oplevert, zij zien en oordelen op één moment. En als je iets zegt over de ‘boete’ vinden ze dat je eigen schuld, moet je maar gewoon in je bed blijven, waar je hoort als écht chronisch zieke.

Om te kunnen overleven als fysieke kneus heb je leuke dingen nodig. Naast je fysieke gezondheid bestaat er ook zoiets als je mentale gezondheid. Het lijkt alsof sommige mensen jaloers zijn op het ‘zomaar’ krijgen van geld, zonder er iets voor te doen. Wat ze vergeten is dat ziek zijn meer dan een fulltime baan is, de pijn, de vermoeidheid, de beperkingen, ze laten je geen moment met rust. Ze zijn er 24 uur per dag, zonder pauze, zonder vrije dagen, zonder vakantie. Een fulltime-plus baan zonder collega’s en zonder bonus, mét inlevering van salaris.

Het is mooi dat we het vangnet hebben hier in Nederland, maar geloof mij, de overgrote meerderheid heeft het liever niet nodig.

Bekijk & lees alle columns op SupportBeurs.nl door Martine Reesink.

Haar blogs zijn ook te volgen en terug te lezen op Welkomindewereldvaneenkneus.nl of op dezelfde naam op Facebook.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (7)

Reageren
  • D Tol
    10.09.2018 - 15:14 uur | D Tol

    Heerlijk herkenbaar!

  • 08.09.2018 - 11:39 uur | Mario van Mechelen - van Wijngaarden

    Foutje sorry
    Klinkt bekend in de oren .Ook ik maak gebruik van een rolstoel .Nog wel een elektrische en soms handrolstoel .Maar als ik een goeie dag heb probeer ik zoveel mogelijk te lopen .Want anders raak ik dat beetje staan en lopen wat ik heb kwijt . ALs ik voor elke keer dat er achter mn rug wordt geouwehoerd een euro kreeg .Had ik mijn huis afbetaald gehad .Zo is dat ook met de WIA uitkering .Is echt niet zo dat je er aan komt met je rolstoel en zegt ik heb een WIA uitkering nodig .Ok meneer gaan we regelen . Heel je medische doopvont wordt gelicht . Mensen moesten eens weten dat A niet iedereen die een rolstoel gebruikt tot hun nek verlamd is en B dat het echt niet zo is dat als je bij UWV een WIA uitkering aanvraagt je die meteen terstond krijgt .Laat staan een IVA uitkering .

  • 08.09.2018 - 11:35 uur | Mario van Mechelen - van Wijngaarden

    Klinkt bekend in de

  • Françoise Vaartjes
    07.09.2018 - 05:54 uur | Françoise Vaartjes

    Diep respect, wat een treffende en oh zo herkenbare column! Met mijn chronische problematiek en blijvende beperkingen ontvang ik eveneens die (afkeurende) blikken en opmerkingen die zó raken... Voor mijn WIA (IVA) is ook weinig begrip en vooral (voor)oordelen zijn dagelijkse kost. Dat weerhoudt mij er niet van om met een brede glimlach en ondernemingslust in het leven te staan. Op mijn manier genieten, gewoon omdat het mág!

  • 06.09.2018 - 16:01 uur | Ardi Klokkers

    Mooi en puur, geschreven vanuit ervaring. Goed bruikbaar om mensen bewust te laten worden van mogelijkheden en onmogelijkheden

  • Frank Markus
    06.09.2018 - 15:47 uur | Frank Markus

    Alsof ik mijn eigen verhaal lees.
    Ik krijg ook reacties van "houd je mij nou voor de gek. Net zag ik je nog lopen. Dus vooruit sta op uit die rolstoel"
    Geniet van elke moment, ook als anderen dat je niet gunnen.

  • Yes Meandmyself
    06.09.2018 - 14:40 uur | Yes Meandmyself

    OO zo herkenbaar, ik worstel continue en ben angstig voor mijn toekomst, bij een herkeuring kreeg ik te horen dat ik het beter niet kon doen.. want ik had geen goed dossier, wat dat inhoudt blijft een grijs gebied.. maar in ieder geval ik zou dan alles kwijt kunnen raken... tsja wat kies je dan.. precies rust. nou ja rust.. wanneer komt er weer een brief met dat ik weer moet... solliciteren.. werken.. wetend dat je het niet aankan.. loslaten? kon ik het ziek zijn maar loslaten en heerlijk aan het werk onafhankelijk zijn .. fit zijn etc.. ik droom nog even weg, ik ga even stukje met de honden wandelen..hopelijk zien niet teveel mensen mij...want heb een lach op mijn gezicht en tsja dat kan niet he ;)