Verzachtende pech

19.09.2016 | Columns | 2460 keer bekeken
Verzachtende pech

‘Hoe gaat het?’ vroeg ik aan een kennis die ik al een tijd niet had gezien. Niet zo best, was haar antwoord. ‘Ik zit al een tijdje met een pijnlijke knie. Mijn arts weet niet goed wat hij ermee moet en mijn fysiobehandelingen zijn bijna op.’ Terwijl ze dat zei, zag ik dat ze me bekeek vanaf m’n rolstoelwielen tot aan mijn blonde haren. Toen zei ze: ‘Maar dat is niks in vergelijking met wat jij hebt.’

Ik weet niet zo goed wat ik met zo’n opmerking moet. Natuurlijk bedoelde ze het goed en wilde waarschijnlijk mijn pijn verzachten door die juist versterkt te benoemen.
Maar zijn mijn beperkingen en pijn dan zo erg of zijn haar (tijdelijke) beperkingen en pijn dan zoveel minder erg? Wanneer is iets erger dan erg? Kun je dat meten? En dan nog, wat heb ik daaraan? Wat ik wel weet, is dat ik haar pijnlijke knie niet wil.

Natuurlijk baal ik van mijn beperkingen, nog meer dan dat ik hier kan opschrijven, maar is daarom een pijnlijke knie voor een ander minder erg? Niemand vraagt om ongemakken.
Met mijn groeistoornis ben ik geboren. Al heel mijn leven weet ik dat ik een stuk kleiner ben en blijf dan de gemiddelde mens. Dat is wel een beetje pech hebben. Sommige mensen worden puntgaaf geboren, maar krijgen later ongemakken door een ongeval of ziekte. Die mensen krijgen op latere leeftijd pech.

Toen ik rond mijn 28 na een hernia besefte dat ik nooit meer zou kunnen lopen zoals ik tot aan dat moment had gekund, vond ik eigenlijk dat mijn ‘klein zijn’ wel genoeg was. Maar het Lot, of wie of wat dan ook, besliste anders. De beknelde zenuwen waren er en daardoor werd een beginnende verlamming een feit. Dubbel pech.

Toch heb ik er weinig aan als mensen zeggen dat mijn situatie erger is, dan wat ze zelf hebben. Ik moet dealen met de mijne en zij moeten dealen met die van hun.

Andersom is het zo dat ik wel kan genieten van beweging: een spelend gezin in een park, een sporter die de top bereikt of een vriendin die na een moeilijke tijd de vierdaagse loopt. Mensen die uitdagingen aangaan en dit fysiek kunnen. Natuurlijk zou ik dit zelf ook allemaal willen, maar ik moet andere uitdagingen zoeken. En ik kan en mag de lopende, bewegende mens niet de schuld geven van wat mij niet meer lukt. En zij hoeven zich al helemaal niet schuldig te voelen, omdat zij wel iets kunnen wat ik niet meer kan.

Onlangs zei iemand tegen me, dat ze nu beseft hoeveel ze kan en hoe makkelijk ze haar lichaam kan bewegen. Dit besef had ze gekregen doordat ze mij bepaalde transfers zag doen en opmerkte hoeveel moeite en energie me dat kostte. Zij sport iedere dag en kan zich met haar lenigheid letterlijk in allerlei bochten wringen. Ze werd zich er ineens van bewust hoe gezegend ze daarmee is. Zij beweegt nu niet alleen graag, maar geniet er nu ook van dat ze kán bewegen. Dat besef van haar, geeft mij een goed gevoel. Mijn dubbele pech is dan niet voor niets en verzacht zelfs een beetje.

Bekijk & lees alle columns door Liesbeth van Assche

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (2)

Reageren
  • Jolanda Noordeloos
    21.09.2017 - 17:02 uur | Jolanda Noordeloos

    Ik begrijp deze op erkimg heel goed,mensen vinden dat hun problemen niet zo erg zijn als die van jou en dat terwijl ik ook altijd denk:wat is meetbaar?jouw pijn is net zo erg voor je dan mijn pijn voor mij is!!Ook wat je mailt van de vakantie,wij gingen na 10 jaar eindelijk eens op vakantie.Ik wilde Zo graag naar Oostenrijk en wat is het me tegengevallen !Er was zoveel wat ik niet kon en dat voelde zo bedrukkend,het weer zo te zien en voelen wat je weer Ook niet kan!Mijn grootste probleem was de derde dag.stonden we een straat voor Innsbruck en de elektrische rolstoel begaf het en deed niks meer,hij was al de hele maand vreemd aan het doen en hij was helemaal in orde nu was mij belooft!Totdat ik opbelde van wat mierik doen,dacht altijd dat je een soort Anwb voor rolstoelbasketbalsters en ik kreeg mooi te horen:wat dacht u wat ik kan doen van hier?!!Wij komen alleen uit tot 20 kilometer in. Buitenland verder niet dat staat in de papieren wat u ondertekent heeft?!Ik heb nooit met dat bedrijf papieren ondertekend alleen met gemeente?!Ik werdt dus niet geholpen de gemeente huilend op ge beeld van ik zit hier en wordt niet geholpen wat moet ik doen,moest met firma bellen waar de stoel gemaakt was,rekening zelf vooruit betalen en via onze verzekering proberen terug te krijgen .nou, bedrijf kwam niet uit was te ver van de Duitse grens,voorijdkosten waren dan zo hoog ,stoel was zo van drie stoelen een gemaakt zei die meneer toen hij serienr had en foto van mijn stoel .hij begon daar niet aan!!!Moest dus in transportstoel zitten waarvan de rugleuning doorgebroken was en ik ook op een nieuwe zat. Te wachten!!!Als toppunt toen ik dit aan meneer van rolstoebedrijf sprak was dat hij zei:Een tip,laat de stoel nakijken.voor je op vakantie gaat!!???Dat hadden we dus gedaan en weet je ,mijn stoel is nu voor tweede keer terug naar firma ,is al van 25 juli helemaal kapot ,hè eindelijk sinds drie weken een leenstoel eerder hadden ze geen!!Ik ben aan vakantie toe !!!maar ik durf niet meer te gaan!!!!Als je niet eens geholpen wordt ?waar zijn we dan mee bezig,is er geen verzekering waar je dit kan regelen ?soort ANWB maar dan voor rolstoelen,ik heb me nog nooit zo kwetsbaar,boos en beperkt gevoelt als dit jaar !Voel de onmacht en boosheid weer nu ik dit typ!Zolang gespaard om met eigen rolstoelbus te kunnen gaan en dan deze ellende,ik moest dit even kwijt want niemand verteld dit als je op vakantie wilt met elektrische rolstoel!Vraag het na waar je de stoel van hebt tot waar ze uitkomen en voor je zorgen,liefs schriftelijk,ik moet weer jaren sparen en nog langer om het lef te hebben om weer te gaan. groetjes Jolanda

  • Eef Veldmuis
    19.10.2016 - 12:17 uur | Eef Veldmuis

    Ik zeg altijd mijn ergste pijn is net zo erg als jouw ergste pijn want die beleving is hetzelfde en dus gevoelswaardig in niets minder. Alleen wat voor de 1 heel erg is is voor een ander misschien wel een lachertje in vergelijkbaar wat die (heeft) meemaakt en ik denk dan altijd gelukkig weet je niet beter maar dat neemt niets weg dat hun pijn net zo erg is op dat moment.