Vrijheidswens

07.12.2016 | Columns | 1522 keer bekeken
Vrijheidswens

Het is al even geleden: 5 juli 1989. Het was een van de mooiste dagen in mijn leven. Op deze warme zomerdag haalde ik mijn rijbewijs. Nog net geen 19 was ik, super nerveus, maar ik wist dat ik het kon. Mijn rij-instructeur had mijn zelfvertrouwen positief aangepakt. En dat werkte. Ik was trots dat ik het gehaald had en dat ik mocht gaan autorijden. Ik voelde me vrij en vooral onafhankelijk.

Voorjaar 2016. De verlamming van mijn benen door beschadigingen van de zenuwen in mijn ruggenmerg nam enorm toe. Ik kon niet meer zelfstandig in mijn auto komen, laat staan dat ik goed het rempedaal kon intrappen. Wat ik altijd als heerlijk had ervaren, werd eng. Het zelf autorijden was voorbij.

Toch werd voor mij al snel duidelijk dat ik qua vervoer zo min mogelijk afhankelijk wilde worden van mijn partner of mijn vader. Beiden willen me overal naartoe brengen, maar beiden hebben ook een eigen agenda. Daar komt bij dat ik hulp nodig heb met het instappen en dan moet m’n rolstoel ook nog eens in de kofferbak gezet worden.

Een oplossing was een WMO-vervoerspas aanvragen bij de gemeente. Afgelopen zomer kreeg ik die thuisgestuurd. Ik was er blij mee, het voelde als een soort tweede kans: ik kreeg een stukje vrijheid terug. Ik kon weer zelfstandig op pad zonder het dagprogramma van mensen uit mijn omgeving te verstoren.

Het schooljaar begon en zo ook mijn vrijwilligerswerk. De dag brak aan dat ik voor het eerst de taxi ging bestellen. Prima op tijd was ie. De aardige chauffeuse duwde me het busje in en maakte mijn rolstoel vast aan verschillende gordels. Toen het busje startte en rustig mijn straat uitreed, ebde mijn blijheid van weer ergens heen kunnen weg. Een akelig gevoel van afkeer kwam er voor in de plaats. Was dit mijn toekomstig vervoersmogelijkheid? Achterin een busje, vastgezet met gordels?

Op school aangekomen werd ik lief begroet door juffen en kinderen. Ze waren blij me te zien. De leesles begon en het blije gevoel kwam terug. Ik zat weer in mijn rol. Er werd gevraagd wat een “claxon” is. Het leven ging gewoon door.

Toen ik weer naar huis ging, kwam het busje weer. Hetzelfde patroon als op de heenreis volgde: mij het busje induwen, vastzetten en meerijden. Ik realiseerde me dat als ik naar school wil blijven gaan, dat ik de taxi er dan bij moet nemen. Het één kan niet zonder het andere. Dat is wel vaker in het leven zo, is inmiddels mijn ervaring.

Toch zit er in mijn achterhoofd een wens. Een wens dat ik ooit een mooie geldprijs win, waarmee ik zelf een busje kan kopen en dat dan laat aanpassen zodat ik via de laadklep tot aan de bestuurdersplek kan rollen. Dan nog een paar lessen handbediening volgen en karren maar. Terug de onafhankelijkheid tegemoet. Tot die tijd wacht ik netjes op de taxi.

Bekijk & lees alle columns door Liesbeth van Assche

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (8)

Reageren
  • Karel Boesveld
    23.12.2016 - 18:30 uur | Karel Boesveld

    Hallo Liesbeth,

    Hou de website van Lucky Sale rolstoelauto's eens in de gaten.
    we hebben regelmatig goede gebruikte zelfrijder bussen, die misschien
    wat sneller binnen je budget passen.

    met vriendelijke groet,
    Karel Boesveld

  • 15.12.2016 - 12:27 uur | Harry Butter

    Lissbeth,

    Of deze misschien interessant voor je ? Chairiot-mobility.com/The_Chairiot.html

  • 15.12.2016 - 12:22 uur | Jose van Rosmalen

    Liesbeth, ik kan me zo goed in je gevoel verplaatsen, afhankelijkheid voelt niet fijn, ondanks alle goede bedoelingen.

  • 15.12.2016 - 12:13 uur | Harry Butter

    Wellicht is dit iets voor je?

    Kenguru.com/

  • Kitty Bakker
    07.12.2016 - 17:20 uur | Kitty Bakker

    Ik hoop dat je wens uitkomt! Ik weet hoe vervelend het is om vastgesjord in een rolstoelbus te zitten. Ik heb dat gedurende 6 maanden 2 x maak per week ervaren als ik naar de fysiotherapie moest. Gelukkig mocht ik daarna weer zelf autorijden. Ik heb er een met een automaat, dan hoef ik mijn linkerbeen niet te gebruiken.

  • Hennie de Jaeger
    07.12.2016 - 16:51 uur | Hennie de Jaeger

    Hoop zo voor je dat je wens uitkomt en dat je dat busje zal krijgen.

  • 07.12.2016 - 11:51 uur | Liesbeth van Assche

    Dank je wel Gina! Dat blijf ik zeker doen.

  • 07.12.2016 - 11:16 uur | Gina Heynze

    Afhankelijk zijn van iets of iemand is extra moeilijk als je zo'n sterke en vrije geest hebt.
    Blijf hopen en geloven Liesbeth!