Wat je moet weten over hulpmiddelen...

02.01.2016 | Columns | 2661 keer bekeken
Wat je moet weten over hulpmiddelen...

Toen de deur naar hulpmiddelenland voor het eerst geopend werd, was ik op het ergste voorbereid. Met de komst van een hulpmiddel zou het namelijk pijnlijk duidelijk en zichtbaar worden dat mijn kind 'anders' was. Bovendien had ik me op de een of andere manier in mijn hoofd gehaald dat alle hulpmiddelen lelijk waren. Stiekem maakte ik me meer zorgen over het uiterlijk, dan over de functionaliteit. Ik was dan ook enorm opgelucht toen ik zélf een kleur helm mocht kiezen en dat Roos haar aangepaste bed een vriendelijk ogend houten bed was, in plaats van een kil ijzeren bed met tralies zoals in 'One flew over the cuckoo's nest'.

We zijn slechts twee jaar verder en kunnen tegenwoordig écht niet meer zonder hulpmiddelen. Ze maken het leven van Roos en dus dat van ons een stuk makkelijker. Roos heeft een behoorlijk arsenaal aan hulpmiddelen en ik weet inmiddels dat heus niet álle hulpmiddelen lelijk zijn (maar de meeste wél) en daarnaast staan functionaliteit en veiligheid tegenwoordig nét iets hoger in het vaandel dan uiterlijk (hoewel ik me écht nog steeds behoorlijk druk kan maken over een groen bed).

Ondanks dat hulpmiddelen niet meer uit ons leven zijn weg te denken, is er een aantal zaken in hulpmiddelenland waar ik me behoorlijk over verbaas. Met alle respect overigens voor de inzet van onze contactpersonen.

Hieronder volgt een korte opsomming  (of klaagzang... hoe je het lezen wilt).

1. Niet alle hulpmiddelen zijn lelijk, maar de meeste wel

Ik las ooit eens een blog van een moeder die een 'nieuwe' tillift kreeg voor haar kind. Ze schrok zich wild toen het toch al opvallende ding in de primaire kleuren bleek uitgevoerd. Rood, blauw, geel. Het ding zou niet misstaan in een interieur geïnspireerd door Mondriaan of Rietveld, maar in de meeste huizen een noodkijk! Toen de moeder er een opmerking over maakte kwam het er op neer dat ze niet moest zeuren, want een hulpmiddel moet vooral adequaat zijn.

Dat laatste klopt als een bus; een hulpmiddel moet vooral adequaat zijn. Maar als het zoveel gebruikt wordt en iets is waar je toch al niet omheen kunt, dan mag het er toch best een beetje leuk uitzien?

Zo moeilijk lijkt het me niet. Frisser kleurtje, ander stofje, leuke stickers, verwisselbare (wasbare) hoezen in hippe printjes etc. In een fietsenwinkel kan je toch ook een fiets kiezen in alle kleuren van de regenboog? Met hartjes, sterretjes of vlinders. Maar bij een hulpmiddel moet je het meestal doen met wat je krijgt en verder 'nait soezen' zoals we in Groningen zeggen.

Met een beetje geluk staat er niks in het depot en mag je als eerste eigenaar een kleur kiezen, maar aangezien hulpmiddelen vaak zeer degelijk gemaakt zijn en daarmee dus een lange levensduur hebben, is de kans dat je pech hebt groter. Daarnaast gaat de leus 'de keuze is reuze' in hulpmiddelenland niet op. Soms zie je een prachtig hulpmiddel bij bedrijf A, maar als dat bedrijf niet gecontracteerd is bij de verzekering of gemeente, moet je het doen met een minder mooi model van bedrijf B.

Bij Roos haar nieuwe loophulp moesten we het doen met de kleur die erop zat. Bordeaux rood... Leuk als je 80 bent, maar als je 4 bent mag er best een frisser kleurtje op (met hartjes, sterretjes of vlinders). Wanneer de dames en heren uit hulpmiddelenland een nieuwe fiets voor hun zoon of dochter kopen, kiezen zij toch ook geen fiets met een kleur uit het jaar kruik? Maar ja, wíj mogen niet zeuren... het hulpmiddel is immers adequaat!

Eerlijkheidshalve moet ik wél bekennen dat bij de hulpmiddelen die speciaal op maat gemaakt worden, zoals in Roos haar geval de helm en schoenen, de keus gelukkig iets uitgebreider is!
En misschien is een fiets niet te vergelijken met een hulpmiddel, maar laat ik het dan over een bril hebben... Tegenwoordig hoef je toch ook niet meer met een kneuzerig ziekenfondsmontuurtje door het leven? De winkel hangt vol leuke en hippe montuurtjes.

2. Een hulpmiddel laat vaak lang op zich wachten

Wanneer je last hebt van slapeloze nachten omdat je matras niet meer lekker ligt, rijd je naar het bekende geel met blauwe woonwarenhuis en koopt daar een nieuw matras waar je diezelfde avond nog op kunt slapen (of met een beetje pech in ieder geval de avond daarna). Toen we erachter kwamen dat Roos haar matras als een plank lag, moest het arme kind 8 weken wachten op een nieuw matras. Het zure aan het hele verhaal was ook nog eens dat wij het zelf pas na een jaar ontdekten en dat de persoon uit hulpmiddelenland vertelde dat het matras eigenlijk ook helemaal niet bedoeld was om op te slapen, maar stevig genoeg moest zijn om op te lopen (voor in een bedbox).

In hulpmiddelenland laat een hulpmiddel vaak lang op zich wachten. Zes weken is niks... Gelukkig weten we inmiddels dat we op zaken vooruit moeten lopen, wanneer we willen dat het hulpmiddel 'op tijd' geleverd wordt. Dus als iets bijna te klein of toe aan vervanging is, maar nog niet helemaal, trekken we tóch al aan de bel. Dit lukt niet altijd. Soms moet het helaas eerst mis gaan voordat je erachter komt dat het hulpmiddel niet meer adequaat is of in sommige gevallen héb je zelfs al een nieuw hulpmiddel aangevraagd, maar gaat het alsnog mis omdat je het eerst nog even met je oude hulpmiddel moet doen.

Drie weken geleden liepen we daar (weer) tegenaan toen Roos haar grote teen tussen de voetenplank van haar stoel kwam en ze o.a. haar teennagel helemaal verloor... Wrange is dat de nieuwe stoel al was gepast en besteld (6 weken daarvoor) omdat we de oude niet meer veilig vonden voor Roos. Om een lang verhaal kort te maken (en maar niet te beginnen over de vele mails en telefoontjes die ik nu wekelijks pleeg om druk op de ketel te zetten): Roos heeft nog steeds geen nieuwe stoel. We wachten er al meer dan 9 weken op.

Hoe kan dit? Bureaucratie is denk ik het enige antwoord... En geld. Je constateert dat het hulpmiddel niet meer adequaat is of dat er een nieuw hulpmiddel moet komen. Je geeft dit aan bij de leverancier (verzekering) of bij de gemeente (WMO). Soms moet er dan eerst nog een verwijzing komen van een specialist. De leverancier of gemeente komt kijken en met een beetje mazzel is er direct een passing of meting ingepland met een bedrijf (wat vaak niet op stel en sprong kan omdat de agenda's van verschillende personen bijeen gelegd moeten worden). Daarna moet het hulpmiddel besteld worden, gemaakt worden en ergens zit er vast nog wel een instantie tussen om groen licht te moeten geven... In ieder geval veel wegen en dus veel tijd (en geld).

Grappig dat er zo op gehamerd wordt dat een hulpmiddel adequaat moet zijn, terwijl in hulpmiddelenland zelf niet altijd even adequaat te werk wordt gegaan.

3. Een hulpmiddel mag geen luxe zijn

Dat wil zeggen, een hulpmiddel mag geen luxe zijn anders wordt het niet vergoed. Waar moet je dan aan denken? Snoezelmateriaal, aangepast kampeerbed etc.

Ik snap op zich dat luxe niet vergoed wordt, ware het niet dat ál die hulpmiddelen rete-duur zijn. We hebben het al snel over bedragen boven de duizend euro. En is het echt luxe of is het noodzaak om je toch al beperkte leven wat aangenamer te maken of zo 'gewoon' mogelijk te kunnen houden?

Ik zal een voorbeeld geven. Toen bleek dat Roos niet meer in een gewoon bed kon slapen waren we in één klap beperkt. En hoe! We konden niet meer zomaar op vakantie naar daar waar onze neuzen ons zouden brengen (met pijn in ons hart verkochten we onze tent), niet meer spontaan een weekendje weg en zelfs Roos ergens laten logeren zat er niet meer in. Sterker, gewoon op visite bij opa en oma's in Almere lukte niet eens meer vanwege een gebrek aan geschikte slaap- en speelfaciliteiten.

Toen ons oog op een groot aangepast inklapbaar logeerbed viel, maakte ons hart dan ook een sprongetje. We zagen al voor ons hoe we het bed konden opzetten met als functie 'box' op visite bij de ouders van Erik of op feestjes bij vrienden. We konden het meenemen als slaapgelegenheid wanneer we een weekendje weg zouden gaan of op vakantie! En we zouden Roos weer kunnen laten logeren zodat we zelf af en toe even bij konden tanken (stuk goedkoper dan een logeerindicatie).

Omdat het bed 'slechts' 2500 euro kostte hadden we genoeg redenen om een vergoeding aan te vragen bij de verzekering. Uiteraard met een goede onderbouwing van ergotherapeut, neuroloog en huisarts. Na een paar weken wachten kregen we nul op rekest.

De reden? Het hulpmiddel zou niet (daar komt ie weer!) adequaat gebruikt gaan worden, maar alleen voor recreatief gebruik. En recreatief is luxe en dat vergoedt de verzekering niet... of daar kwam het in ieder geval op neer.

Roos is inmiddels al 2 jaar niet meer bij haar opa en oma's in Almere geweest (gelukkig komen ze bij ons) en vakanties zijn een crime omdat we weinig geschikte accommodaties tegenkomen. D.w.z. aangepaste huisjes genoeg, maar niet met een geschikt bed voor Roos (tips zijn welkom!).

Gelukkig hebben we uiteindelijk zelf een prachtig bed bekostigd (met een bijdrage van schoonouders). Helaas lopen we sindsdien tegen een logistiek probleempje aan. Het bed is zo groot, dat er verder niks of niemand meer in de auto past.

Het voorbeeld van het bed is er slechts één. We hebben de afgelopen twee jaar al behoorlijk wat spaargeld opgemaakt aan hulpmiddelen die voor ons noodzakelijk zijn om ons leven in huis wat makkelijker te maken en voor Roos leuker. En daarnaast hebben we ook geld besteed aan hulpmiddelen om weer de hort op te kunnen. We beseffen ons maar al te goed dat wij het geluk hebben dat we het kunnen (mits de financiën het toelaten natuurlijk), maar dat er helaas genoeg huishoudens zijn die het niet kunnen betalen. En dan ben je dus écht beperkt!

4. Een hulpmiddel is niet jouw eigendom

De hulpmiddelen zijn geen eigendom van Roos. Tenzij het speciaal is aangemeten, zoals de schoenen of helm. Roos heeft de hulpmiddelen in bruikleen van de verzekering of de gemeente (WMO). Dit is enerzijds handig omdat het onderhoud gepleegd wordt door de leverancier, net als bij een huis van de woningbouw, maar kan ook lastig zijn omdat je daardoor ook aangewezen bent op alleen die leverancier.

Zoals ik al eerder schreef kent ook hulpmiddelenland bureaucratie.

Weer een mooi voorbeeld... Bij een verhuizing naar een andere gemeente, moet de nieuwe gemeente bekijken of ze het hulpmiddel (in ons geval een buggy) over willen nemen van de oude gemeente. Onze nieuwe gemeente besteedt deze beoordeling uit aan een extern bureau, dus daar gaat weer tijd overheen (telefoontjes, dubbele agenda's etc.). In de tijd dat we wachtten op een afspraak, ging de buggy kapot. Ik belde dus naar de leverancier van de oude gemeente (de buggy was immers nog hun eigendom), alleen kreeg ik daar de boodschap dat ze niet kwamen, omdat we in een nieuwe gemeente wonen. De ergotherapeut belde vervolgens naar de leverancier van de nieuwe gemeente, maar daar was Roos nog niet bekend, want de buggy was nog niet overgenomen door de nieuwe gemeente. Om weer een lang verhaal kort te maken (en weer niet te vergeten de vele mails en telefoontjes) is Roos haar buggy nog steeds niet gemaakt en zijn we al 3 weken verder. Hoezo adequaat?!
Maar we hebben goede hoop, er is éindelijk iets in gang gezet...

Conclusie

Uit deze korte opsomming (ik had het serieus nóg langer kunnen maken) kan ik de volgende conclusie trekken.
Hulpmiddelen zijn enorm fijn, verrijken ons leven, zijn onmisbaar in Roos haar leven, maar ze vreten af en toe energie.
En de meeste zijn lelijk!

Column geschreven door Iris:
Iris van der Meer is in het dagelijks leven juf op een basisschool, vrouw van Erik en de trotse moeder van Roos (28-08-2011) en Morris (06-01-2014) en bonusmoeder van Jasmijn (04-01-2003). Roos werd geboren als ogenschijnlijk gezonde baby. Een tevreden en blij meisje dat haar tijd nam in haar ontwikkeling. Ondanks de achterstand (later omrollen, zitten, optrekken etc.) waren er geen zorgen. Zelfs niet na een algemene controle door een kinderarts op aanraden van het CB. Totdat ze, toen ze ruim anderhalf was, plotseling meerdere malen per dag een fractie van een seconde wegviel. En dit werd van kwaad tot erger. Nog geen maand (en vele onderzoeken) later werd ze gediagnosticeerd met het syndroom van Lennox-Gastaut. Dit is nu twee jaar geleden. Sindsdien staat hun wereld op z'n kop.

Bekijk & lees alle columns door columnisten van Stichting Lotje&co

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (14)

Reageren
  • Nanda van Cronenberg
    22.01.2016 - 04:30 uur | Nanda van Cronenberg

    Het valt mij in sommige reacties op dat men niet tevreden is over de hulpmiddelen leverancier die de gemeente heeft gecontracteerd. Er is ook mogelijkheid om het bedrag dat wordt begroot in PGB aan te vragen. Zo heb je zelf vrije keuze voor een leverancier en heb je meer mogelijkheden. Bovendien zijn de lijnen dan veel korter en kan je goede leveringsafspraken maken.. Gemeenten hebben dit liever niet omdat dit fraude gevoeliger is, maar volgens mij is dit nog steeds een wettelijk recht!

  • Henny van Zwam
    21.01.2016 - 16:53 uur | Henny van Zwam

    @ Alice van Dijkhuizen. Heel 'leuk' dat hulpmiddelen er tegenwoordig 'mooier' uitzien maar als je afhankelijk bent van je gemeente voor een hulpmiddel dan weet je net zo goed als ik dat je totaal GEEN keuze hebt! Dus het kan wel zijn dat ze mooier zijn maar dat wil niet zeggen dat ze ook passend zijn of dat je krijgt wat je graag zou willen!
    De goedkoopste adequate oplossing is wat je krijgt, niet meer maar wel minder!

  • nico wiegers
    21.01.2016 - 13:08 uur | nico wiegers

    Herkenbaar, of je jong bent of 65, het maakt geen verschil . Bij al de instanties waar ik mee te maken heb,wordt je op deze manier behandeld. Heb je rode stoelen en heb je een verstelbare trippelstoel nodig, krijg je een grijze. Heb je ondersteuning nodig voor je nek, krijg je de kleinste rugleuning die er is,want een trippelstoel is er niet omlangdurig in te zitten. Moet je twee stoelen in je toch al kleine eethoek hebben .

  • Alice van Dijkhuizen
    21.01.2016 - 10:54 uur | Alice van Dijkhuizen

    Vroeger waren hulpmiddelen heel primitief en lelijk, maar gelukkig worden hulpmiddelen vandaag de dag steeds 'serieuzer' genomen. De aanleiding daarvan is natuurlijk voor veel mensen niet zo positief. Mensen moeten langer thuis blijven want dat is financieel gezien beter voor de zorgsector. Maar goed, dat zorgt er wel voor dat er nu ook naar het uiterlijk wordt gekeken ipv alleen maar de functionaliteit van het desbetreffende hulpmiddel. Tevens zijn er veel meer adressen waar hulpmiddelen verkrijgbaar zijn en wordt er innovatief gekeken naar hulpmiddelen. Hierdoor raakt de term 'hulpmiddel'ook een beetje zijn negatieve lading kwijt, ieder mens heeft bijna baat bij een of ander hulpmiddel!

  • Anneke Oudshoorn
    12.01.2016 - 14:24 uur | Anneke Oudshoorn

    Helaas Iris,
    Een heel herkenbaar verhaal. Ik ben ook moeder van een inmiddels 43- jarige zoon met veel lichamelijke beperkingen. Hij woont inmiddels zelfstandig in een Fokuswoning en regelt veel zelf. Hij verplaatst zich in een elektrische rolstoel en is volledig afhankelijk van ADL-assistentie. Inmiddels is ook zijn rolstoel kapot, en deze is nu al 4 weken weg en moet vervangen worden. Wij zijn overgeleverd aan een leverancier waar de gemeente een contract mee heeft. Eigenlijk willen wij niet meer met deze firma in zee. Er is teveel gebeurd de afgelopen jaren. Zelf een rolstoel uitzoeken van een ander merk waarin hij goed zit (heeft inmiddels 2 decubituswonden gehad) bij een andere leverancier die wel de geschikte rolstoel voor hem heeft zit is er waarschijnlijk niet in, ondanks de inzet van de consulente van de WMO (die verdomde regels ook !!!!). Zo goedkoop mogelijk is de inzet. Soms ontplof ik ook van de wijze hoe bureaucratisch al die instanties werken, met name voor gehandicapten die het al zo moeilijk hebben. Gemeenten, zorgverzekeringen, leveranciers etc. Ook onze zoon heeft een aangepast matras. Daar heb ik heel veel moeite voor moeten doen bij de zorgverzekering. We hebben er nu 1 in bruikleen(?). Dat matras zeulen we met overige apparatuur en onze zoon in een aangepaste bus (zelf aangeschaft!!!) steeds naar revalidatiecentra en ziekenhuizen waar hij soms heen moet.
    Ik zou graag willen zeggen dat het beter wordt, maar helaas. Ik ben wel zover dat ik me allang niet meer druk maak om kleine details (vroeger wel), zoals leuke kleuren, of iets wat hip moet zijn. Je kan je energie beter inzetten in de juiste hulpmiddelen voor je dochter, hoe jammer dat ook is.
    Plak er zelf stickers op. Je verandert het toch niet. Er bestaan trouwens voor hele jonge kinderen wel gekleurde rolstoelen en er zijn ook tenten met bijpassende aanpassingen. Dat is echt verbeterd vergeleken met vroeger. Toen wij nog kampeerden heeft mijn man onder een gewone stretcher lange pootjes gelast, zodat ik onze zoon op stahoogte kon wassen en aankleden. Toen hij zwaarder werd wasten we hem in een opblaasbare boot in de tent. Ging prima. Wel behelpen, maar je was in ieder geval op vakantie en hij genoot ook. We hebben ook heel wat afgesjouwd. Tot aan zijn 16 jaar hebben we gekampeerd. Toen wilde hij zelf niet meer en konden wij hem ook niet meer tillen. En toch hebben wij er leuke herinneringen aan.
    Helaas hebben we op dit moment te maken met een falende overheid wat de gezondheidszorg betreft. Volgend jaar verkiezingen. Je weet in ieder geval waar je dan niet op moet stemmen.
    Veel succes en....kop op.

  • Nanda van Cronenberg
    10.01.2016 - 09:07 uur | Nanda van Cronenberg

    Wat een herkenbare column! Ook wij zijn afhankelijk van hulpmiddelen en komen nu ook aan in de fase dat een vakantiehuisje niet zo maar geboekt kan worden. Wij hebben hele goede ervaringen met de vakantiehuizen van Ronald McDonald. Huis Arnhem is ruim, zeer toegankelijk en heeft vele aanpassingsmogelijkheden. Bovendien is het een 'afgesloten ruimte' zonder beklemmend te zijn. De kinderen kunnen overal vrij in en uit en de vrijwilligers zijn fantastisch!
    Leuke bijkomstigheid: het is niet duur! In de vakantieperioden moet je wel tijdig boeken, want er zijn 3-6 appartementen beschikbaar.
    Er zijn ook vakantiehuizen in Beetsterzwaag (Friesland) en Valkenburg aan de Geul.
    Succes met jullie zoektocht in 'Hulpmiddelenland' maar bovenal veel plezier met jullie kinderen!

  • Anita Brouns
    07.01.2016 - 20:21 uur | Anita Brouns

    Goede column!!! Hulpmiddelen zijn er om allerlei soorten van redenen. Ze zijn veelal of mooi en doen het kunstje niet, of ze doen het kunstje maar zijn niet om aan te zien. De 'eind’gebruiker wordt veel te weinig ingeschakeld bij het ontwikkelproces, dat zou al vòòr de ontwerpfase moeten gebeuren. Veel materiaal is handicap makend en stigmatiserend juist door de manier waarop het ding er uit ziet. Een beter ontwerp, wat ergonomisch vriendelijker is maar er ook nog fijn uit ziet, hoeft niet per definitie duur te zijn. Los daarvan: er is zo ontzettend echt goed creatief talent in Nederland, wat heel goed in staat is om mee te denken juist in dit soort complexe situaties en om tot oplossingen te komen. Samen met de degene(n) om wie het gaat. Zodat het ook kleine maatwerkjes kunnen worden. Essentieel! Want in feite zijn hulpmiddelen - toch een beetje een hulpeloos woord - voor veel mensen noodzakelijk om op een prettiger manier (ernstige) ziekte, handicap of het ouder worden te kunnen hanteren. Zelfs al betreft het soms een tijdelijke maar landruige situatie. Het betekent namelijk betere kwaliteit van leven, betere eigen participatie, minder ondersteuning èn verbetering van de eigen zelfstandigheid. Iets wat we allemaal willen als we in een dergelijke situatie zouden zitten. En het is ongelooflijk dat daar nog steeds geen echte zevenmijl stappen in worden gezet. Niet in Den Haag, niet door de zorgverzekeraars, door veel te weinig therapeuten en de Gemeente en WMO laat ik maar helemaal even buiten beschouwing. En dat in 2016!

  • helmuth tjemmes
    07.01.2016 - 20:17 uur | helmuth tjemmes

    Het is schandalig hoe dit zo kan gebeuren. Maar ik denk ook dat het aan onkunde en desinteresse van de leveranciers ligt. Ik ben één van de twee oprichters van "hetzalwerken" , een uitvindersorganisatie die dingen bedenkt en maakt voor mensen met een beperking, inmiddels worden onze werkzaamheden steeds uitgebreider omdat de WMO tegenwoordig bijna alles categorisch afwijst. Wij plaatsen als vrijwilligers ook handgrepen en opritten voor woningen zodat de bewoner ook met een rolstoel of rollator naar binnen kan. Ook vervangen wij vaste drempels in beweegbare drempels in badkamerdeuren. Ook hebben wij een leenrolstoel voor een spastisch jongetje aangepast die zo veel als mogelijk met zijn benen voruit moet blijven zitten. Eerst werd door een professor twee spalken geleverd die hij 's nachts aan moest waardoor zijn benen gestrekt bleven. Kosten €2000,-. dat werkte niet want die dingen gingen pijn doen 's nachts. Het aanpassen van de rolstoel koste €70,- en hij kan overdag overal heen, kan zijn huiswerk aan de tafel maken. Misschien is dit iets voor HetZalWerken. kijk op www.hetzalwerken.nl. Ik denk en ontwerp graag mee. Ik hoor het wel. En kijken kan altijd.

  • Hanny Hoekstra - van Duren
    07.01.2016 - 19:36 uur | Hanny Hoekstra - van Duren

    Zo herkenbaar.

  • P.P van Lanen
    07.01.2016 - 14:42 uur | P.P van Lanen

    Geachte heer/mevrouw,

    Wat ik in het verhaal lees over Roos is een werkelijk goed verhaal, het is de realiteit van de moderne wereld vinden ze in den Haag want die zorgen er voor dat de verzekeringen de grote macht krijgen en de lakens uitdelen. De gemeentes die naar de goedkoopste leverancier gaan maar niet kijken wat dit voor de clienten inhoud.
    Ze moesten eens meer naar de patienten kijken en luisteren laat het dan iets meer kosten maar we hebben dan tevreden mensen. De mensen die hiervan gebruik willen maken die moeten maar doen wat ze opgelegd word, nou ik wil ze wel eens horen als hun kinderen de wet opgelegd zouden krijgen, als een leraar even wat boos is op hun kind staan ze al op school dat dit schandalig is.

  • Jan Bours
    07.01.2016 - 14:03 uur | Jan Bours

    Beste ?,
    ik ben zelf rolstoelgebonden en ik slaap op een speciaal computergestuurd luchtmatras.
    Wanneer wij eens een bungalowtje huren meestal in twente of friesland dan maken we een afspraak (online) met een uitleen bedrijf. Wanneer we op vakantie gaan, hoelang en de begin en eind datum. Zij nemen contact met je op en willen wat persoonlijke informatie. Daarna wordt alles in werking gesteld.
    Wanneer wij op onze bestemming aankomen staat het hoog/laag bed met speciale matras daar al geinstalleerd. Het uitleen bedrijf regeld het verder met uw ziekenfonds.
    Dus niks voorschieten en achteraf gezeur met declaraties.
    Ik heb hier een paarkeer gebruik van gemaakt en bevalt me prima.
    Misschien een idee?

  • käthe "hendriks
    07.01.2016 - 11:16 uur | käthe "hendriks

    ik ben zwaar gehandicapt en ik krijg nergens hulp want ik kam namelijk auto rijden maar ik kom er niet meer zelfstandig uit er moeten andere aanpassingen worden gedaan aan mijn auto en die waren te duur er is niemand die mij helpt om het geld bij elkaar te krijgen het gaat 15000,00 euro kosten

    k hendriks

  • E Jenner
    07.01.2016 - 10:59 uur | E Jenner

    Hulpmiddelen vreten niet alleen energie maar veroorzaken ook veel stress, frustraties en boosheid. De rolstoel van onze zoon bleek een fabrieksfout te hebben. De wielen lieten steeds los en hij is tig keren voorover uit de rolstoel gekieperd.
    De leverancier bleef de fout ontkennen en hij heeft een jaar lang moeten doormodderen met die ondeugdelijke rolstoel voordat hij eindelijk een nieuwe rolstoel kreeg.
    En zo hebben wij nog veel meer verhalen over de falende dienstverlening van
    onder andere WMO en andere instanties.

  • Henny van Zwam
    04.01.2016 - 18:49 uur | Henny van Zwam

    Het geeft juist weer waar alle mensen die afhankelijk zijn van hulpmiddelen tegen aan lopen! Ik ben ook bang dit van kwaad tot erger zal worden want er zitten steeds meer haken en ogen aan een hulpmiddel. Bijvoorbeeld de eigen bijdragen die erg hoog zijn als je moet leven van een Wajong uitkering. Soms ben je goedkoper uit als je een standaard stoel kunt kopen op bijvoorbeeld marktplaats maar dat gaat niet op voor op maat gemaakt.