Wij vieren een feestje

26.01.2016 | Columns | 1218 keer bekeken
Wij vieren een feestje

Jarenlang hebben veel mensen in Nederland gestreden voor meer en betere toegankelijkheid. Jarenlang is er ook gepraat over het VN-verdrag  inzake de rechten van mensen met een handicap.  Nederland was zo langzamerhand het laatste Europese land dat dit verdrag nog moest ratificeren. Dat leidde tot veel ongeduld en onbegrip.  Waarom kon het elders wel en hier niet?

Op 21 januari 2016 stemde de Tweede Kamer dan toch eindelijk  in met de ratificatie, het bekrachtigen van het verdrag.  Ook stemde de Kamer in met een belangrijk amendement van PvdA- Kamerlid Otwin van Dijk. Met dit amendement wordt vastgelegd,  dat toegankelijkheid de nieuwe norm wordt in Nederland.

Het is daarbij niet de bedoeling om ondernemers te pesten of op kosten te jagen,  maar wel om uit te gaan van gelijke rechten om een gebouw binnen te komen of om gebruik te kunnen maken van het openbaar vervoer.  Daarin valt nog een wereld te winnen. Je moet nu in Nederland nog altijd goed zoeken om een restaurant met een aangepast toilet te vinden. Vaak loop je op tegen allerlei fysieke drempels.  Vaak ook zijn websites nog ontoegankelijk voor blinden en slechtzienden.

Het kan echt beter.  In Amerika,  Groot Brittannië en Scandinavische landen is dat al lang aangetoond. Als je daar een hapje wil eten of wil parkeren bij een winkelcentrum,  dan is er aangepaste parkeerruimte en zijn er aangepaste toiletten. Dat is vooral te danken aan de wetgeving in die landen. Toegankelijkheid is daar niet vrijblijvend, maar wordt er gezien als een fundamenteel  recht.

Wij zetten nu in Nederland een belangrijke stap door meer uit te gaan van het recht op toegankelijkheid.  Dit zal inderdaad wat kosten met zich mee brengen voor ondernemend Nederland,  maar ondernemers krijgen er veel voor terug:  meer klanten en vooral ook meer tevreden klanten.  Klanten die niet steeds hoeven te vragen of ze ergens terecht kunnen, maar daarop kunnen rekenen.   De toegankelijkheid moet gewoon vanzelfsprekend worden.

Natuurlijk is Nederland op 21 januari niet ineens veranderd. Het zal geleidelijk gaan en het zal zeker ook niet allemaal zonder slag of stoot gaan. Mee kunnen doen is geen gunst,  maar een recht. Voor de Nederlandse samenleving betekent dit een uitdaging en dus ook kansen. Voor de overheid,  voor de ondernemers, voor de Nederlandse burgers. Toegankelijkheid is niet ‘ links’,  toegankelijkheid is niet ‘ rechts’,  het is een deel van de kwaliteit van een samenleving,  waar mensen fatsoenlijk met elkaar om gaan.

Er is  veel waarover we in Nederland  kunnen mopperen, of je nou een handicap hebt of niet. Vaak wordt er ook gemopperd op de regering of ‘de politiek’.

Ik vind dat ook wel eens mag worden gezegd,  dat door politieke besluiten er een verschil gemaakt  kan worden tussen een vrijblijvende  en een serieuze aanpak van toegankelijkheid. Het was de afgelopen weken nog spannend hoe die politieke keuze zou uitpakken. Uiteindelijk kozen onze volksvertegenwoordigers voor de serieuze aanpak. Het heeft lang geduurd en we zijn er nog lang niet.  Maar we mogen best wel even stilstaan bij dit historische moment. En daarna verder aan de slag voor een voor iedereen toegankelijke samenleving.

Bekijk & lees alle columns door José van Rosmalen.

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (5)

Reageren
  • Jaap van Velzen
    08.02.2016 - 10:20 uur | Jaap van Velzen

    U heeft helemaal gelijk, mevrouw Kroneman. Als je je sociale contacten niet kunt blijven onderhouden dan blijft er aan toegankelijkheid nog heel veel te doen. Dat wordt ook bevestigd door veel kopers van mijn drempelhulp het Hoppertje. Ze schaffen hem juist aan voor het opvouwbaar gemak onderweg en voor familiebezoek. Maar ook stoepranden worden bijvoorbeeld door gemeenten vaak nog niet gezien als obstakel. Verder is de woningwet erg geduldig, maar de praktijk heel anders. Waarom zouden bijvoorbeeld een op de zes balkons in bejaardentehuizen niet toegankelijk zijn, terwijl de wet maximaal twee cm. hoogteverschil voorschrijft? Waarom vallen er regelmatig mensen op een station van de NS - zoals in de eerste week van de opening van station Arnhem vanwege het ontwerp van de trap? Waarom verzinnen gemeenten tot op vandaag voortdurend nieuwe pleinen en obstakels die ze dan ook nog weten te verdedigen met 'ontwerpfoutje'?
    Ik ben ervan overtuigd dat - zolang bouwers en ontwerpers niet zelf de straat opgaan om hun ontwerpen te testen we nog heel wat van dit soort fratsen zullen tegenkomen. En juist dat zou je volgens mij in de wet moeten opnemen.

  • Madelon Kroneman
    07.02.2016 - 12:59 uur | Madelon Kroneman

    Ik vind het fantastisch dat er nu eindelijk werk gemaakt gaat worden van toegankelijkheid van openbare gebouwen en hopelijk ook snel het openbaar vervoer. Nu op naar het volgende punt: toegankelijkheid van woonhuizen. Naar mijn mening kan je pas echt volledig participeren als je ook probleemloos bij je vrienden en familie op bezoek kan. Tot mijn verbazing worden er nog steeds nieuwbouwwoningen gebouwd met een enorme drempel bij de voordeur en smalle gangetjes, waarin je met een elektrische rolstoel niet kunt manoeuvreren. Het lijkt me heerlijk als ik niet meer een arsenaal oprijplaten en/of een handbewogen rolstoel mee hoef te nemen, alleen maar om een kopje koffie bij een vriendin te gaan drinken.

  • Jaap van Velzen
    05.02.2016 - 13:03 uur | Jaap van Velzen

    Als het goed is dan worden de 'verplichtingen' van toegankelijkheid, te beginnen bij de drempel, verder uitgewerkt. Uiteindelijk hoort daar natuurlijk ook de binnenkant van de winkel bij en de opstelling van de schappen. Mijn ervaring is dat een aantal ondernemers eerst moeten wennen aan het idee dat gehandicapten welkom - moeten - zijn. Ik ga ervan uit dat vervolgens heel veel in onderling overleg kan worden verbeterd, omdat ze dan pas zien wat 'gehandicapt zijn' echt betekent.

  • Monique Haverkamp-Zwart
    05.02.2016 - 11:13 uur | Monique Haverkamp-Zwart

    Ik heb ook ,net zoals vele andere gehandicapten met mij,lang gewacht op deze beslissing van de politiek en ben blij dat het er door is.
    Waar ik wel benieuwd naar ben is of winkels zoals kruidvat b.v. ook eens hun winkel moeten aanpassen zodat je als gehandicapte in een rolstoel ook overal tussendoor kan en dan alles kunt zien in de winkel ,zo zijn er meer winkels en bedrijven waar dat speelt.Is er iemand die daar antwoord op kan geven?

  • Jaap van Velzen
    04.02.2016 - 11:33 uur | Jaap van Velzen

    ..En nu de praktijk...!
    Toegankelijkheid van gebouwen is een, maar hoe je er moet komen is twee. Daar tussen zit nog een wereld van verschil, ondanks bouwbesluiten en bestemmingsplannen. Het integraal beleid tussen gemeentelijke afdelingen welzijn en infrastructuur heeft nu nog de kracht van een waxinelichtje. En zonder een goede struikelvrije infrastructuur wordt het al een uitdaging om je bestemming te bereiken. Ik heb concrete voorbeelden van mensen in een rolstoel die afspraken in een binnenstad gewoon moeten afzeggen omdat ze anders teveel rammelend hun doel niet kunnen bereiken.

    Het realiseren van toegankelijkheid vraagt een groot uithoudingsvermogen. De ratificatie van het VN-verdrag is een geweldige prestatie. Maar de grote uitdaging is dat we gehandicapten echt gaan beschouwen als gewone mensen die hier en daar hulp nodig hebben. Dan komt het wel goed. Ik blijf graag bereid om mijn inzichten op dit complexe terrein te delen en vermenigvuldigen.