WMO… Wij Moeten Ontmoedigen

08.07.2015 | Columns | 1335 keer bekeken

Sinds begin dit jaar ben ik helaas nog vermoeider dan voorgaande jaren. Alles moet je zelf regelen, overal moet je zelf achteraan gaan en dan niet een, twee of drie keer..... Nee, tig keren! Vooral de WMO is voor mij een ramp gebleken. Waar ik woon, staan de letters WMO niet voor Wet Maatschappelijke Ondersteuning, maar voor Wij Moeten Ontmoedigen.

Gemeenten krijgen nog maar een zeer beperkt budget. Dat is al heel gauw op, waardoor je, als je je later in het jaar meldt, te horen krijgt dat je je netwerk moet aanspreken. Of dat je buren maar om hulp moet vragen. Welk netwerk? Als je iets mankeert in Nederland heb ik het gevoel dat je al gauw wordt bestempeld als profiteur die niet wil werken.

Kon ik maar gewoon werken! Kon ik ook maar gewoon genieten van het leven zonder allerlei hulpmiddelen en dure verzorging nodig te hebben.

Ik zou niet hoeven nadenken als iemand mij aanbiedt mijn “Aanstelleritis” en “Duimzuigeritis” over te nemen. Ik geef het graag gratis weg met al mijn hulpmiddelen, mijn gehandicaptenparkeerplaats en -kaart en mijn persoonlijke verzorging en verpleging erbij. Het zou ook veel schelen voor mijn mantelzorgers (mijn ouders en echtgenoot). Die kampen ook met hun gezondheid, hebben ook hun eigen werkzaamheden en zijn na jaren voor mij zorgen ook oververmoeid.

In ieder geval is het me nog niet gelukt om de hulpmiddelen te krijgen die ik nodig heb, dus heb ik ze zelf met het vakantiegeld aangeschaft. Zo ben ik tenminste toch weer wat mobieler. En kan ik weer naar buiten toe om te genieten van de frisse lucht en het heerlijke weer.

Ook voor PV (Persoonlijke Verzorging) krijg ik afwijzing op afwijzing. Ik heb er destijds toch zelf voor gekozen om bij Fokus weg te gaan? Dus dan moet ik nu ook de consequenties van die beslissing aanvaarden.

De beslissing om weg te gaan bij Fokus heb ik om meerdere redenen genomen. Maar de belangrijkste was wel, dat het in 2012 zo goed met me ging, dat ik dacht “genezen” te zijn of tenminste “stabiel”. Ik kon weer lekker lopen, wandelen, kon zelfstandig opstaan uit bed, mezelf aankleden, me zelfstandig douchen en tandenpoetsen, zelfs naar de winkels boodschappen doen... Kortom, ik was door het dolle heen van blijdschap, want ik had niet gedacht dat ik dat ooit allemaal nog zou kunnen.

Vanaf eind 2013 begon het toch weer mis te gaan. Het jaar 2014 was een ramp, maar 2015 spant tot nu toe de kroon. Ik ben zo vermoeid, dat ik ondertussen helemaal niets meer zelfstandig kan. Overal heb ik hulp bij nodig. Nu word ik duidelijk verplicht meer rust (of moet ik zeggen: alleen maar rust?) te nemen.

Maar gelukkig geniet ik, ondanks alle beperkingen, nog volop van het leven. Zo waren we laatst in een vakantiepark, waar we ondanks de vermoeidheid genoten van een heerlijke vakantie.
Ik had mijn eigen rolstoel mee, maar had daarnaast nog extra hulpmiddelen aangevraagd. Deze werden helaas te laat geleverd… Met een beetje creatief denken hebben we dat prima opgelost. Als douchestoel diende een tuinstoel met een handdoek op de zitting en als bedsteun gebruikten we alle aanwezige kussens die we achter mijn eigen kussen legden. De drempelhulp… tsja er zat niets anders op dan dat mijn echtgenoot mij met rolstoel en al naar binnen en buiten tilde… Wat een geluk, dat ik kampioen lichtgewicht ben! Ik ben maar wat blij, dat ik zoveel steun krijg van mijn ouders en echtgenoot. Want een sociaal netwerk heb ik verder niet.  

Hoe het in de toekomst verder gaat lopen in de zorg, weet natuurlijk niemand precies. Maar ik hoop van harte, dat de mantelzorgers ook op passende wijze worden bedankt en de waardering krijgen voor hun belangeloze en liefdevolle inzet.

Verder hoop ik dat de politici in Den Haag beseffen dat een grote groep chronisch zieken en ouderen niet in staat is om letterlijk overal aan te denken, alles zelf te regelen, alles te volgen en alles voor elkaar te krijgen. Dat juist deze groep vaak aangewezen is op mantelzorg, maar geen of een klein netwerk heeft waar ze een beroep op kunnen doen…

Bekijk & lees alle columns door Rebecca Stahmer-Ikink 

Aanmelden nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van het laatste nieuws, producten en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Deel dit artikel

Reacties (3)

Reageren
  • Gerrit Hoogeveen
    25.07.2015 - 21:45 uur | Gerrit Hoogeveen

    Lieve Rebecca,
    Alle overheidsinstellingen denken dat zij het uit hun eigen zak moeten betalen, i.p.v. de belangen behartigen naar behoren. Maar jij en je gezin/familie laat zien dat door jullie doorzettinsvermogen (wat soms moeilijk is) ver kan komen, ja doorzettingsvermogen is een hele goede eigenschap om wat voor elkaar te krijgen, daar kunnen zij nog veel van leren. Geld is er wel, alleen het wordt verkeerd besteed, er zit geen gaatje in hun hand, maar ze hebben geen hand meer! Maar blijf kloppen bij alle instanties, blijf vragen, blijf schrijven, blijf bellen, blijf mailen, blijf zeuren tot ze je geven waar je recht op hebt!
    G. Hoogeveen

  • Robin Spangenberg
    16.07.2015 - 15:10 uur | Robin Spangenberg

    Ook ik herken het oefen loos gecontrarieer (tegenwerking ten top), wat zou er gebeuren als hun eigen familie in een dergelijke situatie komt te verkeren.
    Heb een aankoppelhandbike aangevraagd, voldeed aan alle criteria (huisarts specialisten) edoch afgewezen. Na 3 eneen half jaar door in hoger beroep te gaan eindelijk toegewezen. Normaal 6671, euro nu met alle kosten 10,000 euro gemeenschapsgeld te betalen door de gemeente (Hoorn)
    Nu is mijn huidige aankoppelbike en rolstoel versleten, (geconstateerd door specialistisch? bedrijf) en ben al weer een jaar verder zonder nieuwe bike.
    met vriendelijke groet R.Spangenberg

  • Jan Meeuwsen
    16.07.2015 - 13:50 uur | Jan Meeuwsen

    lieve Rebecca, ondanks alles, wat ik in mijn eigen situatie herken en huilend beaam, hoor ik toch nog een stuk "HOOP". Een man, buren en mantelzorg. Want aankloppen bij de wmo is een hel. Breek me de ... niet open. Dóór mijn tranen ben ik blij dat iemand als jij vooruit komt door eigen inzet, lieve mensen en "hoop".
    Geloof, hoop en liefde en veel sterkte.